بر گرد عرش، مرثيه خوان ست جبرئيل در آسمان به حلقه كرّ و بيان عزاست‌
خامش نشسته، بلبل ازين غم به طرف باغ وزبانگ نوحه، سر به سر آفاق پرصداست‌
بر لب حديث شان: غم فرزند فاطمه ست حور و پرى، كه بر تنشان پيرهن قباست‌
آنان كه عالم ست طفيل وجودشان بنگر به حالشان زجفا و ستم چهاست؟
چون خون نور ديده زهرا به خاك ريخت خون گر رود زديده گريان ما، رواست‌
از غصّه لب ببندم و گريم درين عزا خود طاقت شنيدن اين ماجرا كراست؟
جنّ و ملك به نوحه درآمد، عزاى كيست؟ اين شور در زمين و فلك، از براى كيست؟
آن روز گشت خون دل ما به ما حلال كآلود چرخ، پنجه به خون نبى و آل‌
صد قرن بگذرد اگر از دور آسمان از جبهه جهان نرود گرد اين ملال‌
بيرون نرفت گر زتنم جان، غريب نيست اين ماجرا تمام نگنجيد در خيال‌
ديگر ثبات مى‌نكند دور آسمان كاين حد ظلم، نيست نيامد ازو به فال‌
گر اين نديده بودمى از دور آسمان مى‌گفتمى: ازوست چنين جرأتى محال‌
با اين دو چشم‌تر، چه قدر خون توان فشاند؟ گيرم رود به گريه مرا عمر، ماه و سال‌
يك عمر چيست؟ گر بودم صد چو عمر نوح كم باشد از براى چنين ماتمى، وصال‌
تا يك دو روز هست مجالى درين عزا اى ديده! گريه سركن و، اى دل! زغم بنال‌
بيش از هزار سال شد اكنون كه ماتم ست از بهر او هنوز چنين ماتمى كم‌ست‌
نور دو چشم فاطمه و بوتراب كو؟ تاريك گشت هر دو جهان، آفتاب كو؟
مهمان كربلا كه به غير از سنان و تيغ او را به حلق تشنه نكردند آب- كو؟
غلمان و حور، تعزيه دارند و سوكوار؟ اى روزگار! سيد اهل شباب كو؟
آن سرورى كه بر سر منبر، نبى مدام مى‌خواند مدح او به دو صد آب و تاب كو؟
رنگ و رخ چو ماه زجور كه برشكست؟ شهد سخن بر آن لب شيرين عتاب كو؟
آن گل كه كرد پر همه عالم ز رنگ و بو غير از گلاب اشك، به عالم گلاب كو؟