تدريجى اين سبك شعرى هستيم، ولى اين نهضت ادبى هم كه پس از طى چند مرحله تصور مى‌رفت به كمال خود نزديك شده است، در پايان دوره قاجاريه و در عصر مشروطه زوال تدريجى خود را رقم زد و شعراى اين دوره با پيروى از ميرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانى (١١٩٣- ١٢٥١) كه بانى سبك ساده نويسى و ساده سرايى در دو رشته نثر و نظم بود، مكتب نوينى را پى نهادند كه تا زمانه ما استمرار يافته است، ولى اين بدان معنى نيست كه پس از حزين لاهيجى ديگر هيچ شاعرى به سراغ سبك اصفهانى نرفته باشد، بلكه حسينعلى بيك (شرر) بيگدلى كه پدرش، آذر، از بانيان نهضت بازگشت ادبى بود از سبك اصفهانى پيروى مى‌كرد! و در زمانه ما نيز غزلسرايان نامدارى همچون اميرى فيروز كوهى، خوشدل تهرانى، غلامرضا قدسى مشهدى، محمد قهرمان و ذبيح‌اللَّه صاحبكار و ديگران از همين سبك و سياق شعرى پيروى كرده و مى‌كنند.
دامنه تأثير آثار عاشورايى‌
حزين لاهيجى مانند ديگر شاعران نامدار سبك اصفهانى- كه در اين تذكره به مناسبت از آنان ياد كرده‌ايم- در شعر آيينى داراى آثار منظوم بلندى است و تركيب هفت بند عاشورايى او نيز كه هر بند آن در هشت بيت سامان يافته از نمونه‌هاى موفق شعر عاشورايى در سبك اصفهانى به شمار مى‌رود.
برگزيده آثار عاشورايى‌
از حزين لاهيجى جز تركيب بند عاشورايى او، اثر عاشورايى ديگرى در دست نيست، لذا به نقل آن بسنده مى‌كنيم:
طوفان خون ز چشم جهان جوش مى‌زند بر چرخ، نخل ماتميان دوش مى‌زند
يا رب! شب مصيبت آرام سوز كيست امشب، كه برق آه رهِ هوش مى‌زند؟
روشن نشد كه روز سياه عزاى كيست صبحى كه دم ز شام سيه پوش مى‌زند؟
ايا غم كه، تنگ كشيده است در كنار چاك دلم، كه خنده آغوش مى‌زند؟
بى هوشداروى دل غمديدگان بود آبى كه اشك بر رخ مدهوش مى‌زند