بر خاك و خون فتاده نگر، پيكر حسين چون برفتاد ريشه آل عبا؟ بين‌
بود آن گل شكفته كه ريحان باغ خلد افسرده شدند تشنگى، اين ماجرا ببين‌
آن محترم كه از دل وجانت جدا نبود از تيغ ناكسان سرش از تن جدا ببين‌
آن گوهرى كه بود دُرِ گوشوار عرش در گوشمال دست ستم، مبتلا ببين‌
آن دُر كه رشته‌اش، رگ جان رسول بود غلتان به خون لعلى خود از جفا ببين‌
ز آن تازه نخلهاى گلستان خويشتن بر نيزه‌ها نظر كن و، نشو و نما ببين‌
آن را كه بود بالش پر: بال جبرييلى افتاده چون به وادى درد و بلا، ببين‌
شاهى كه بود مركب او: چارپاى ركن افكنده‌اش به معركه كربلا ببين‌
قاسم به خلد، وعده داماديش فتاد از خون، به دست و پاى شريفش حنا ببين‌
گشته جدا از پيكر عباس، دست او دست از جهان كشيدن آن مقتدا ببين‌
بنگر به دست اهل شقاوت، سر حسين در دست ديو، خاتم آل عبا ببين‌
از حلق آل خويش، روان جوى خون نگر آل زياد را، همه مطلب روا ببين‌
چندى در سرشك به مژگان ديده سفت پس كرد رو به جانب باد صبا و، گفت:
رو اى صبا! به يثرب و از حال ما بگو اينها كه ديده‌اى، همه با مصطفى بگو
اى پيك بيكسان! گذرى بر مدينه كن احوال ما به فاطمه خير النّسا بگو
تقرير كن حديث غم اندوز كربلا با ما هر آن چه رفت ز اهل جفا، بگو
بستند آب بر رخ ما، خيل كوفيان بر ما چها گذشت ازين ماجرا؟ بگو
كردند قصد غارت ما، قوم نابكار ديوان ما فتاد به روز جزا، بگو
آن خاندان، كه كشتى نوحش، رسول خواند از سيل خون فتاده به بحر بلا، بگو
آن شاهباز سدره نشين، از جفاى چرخ شد دستگير «١» پنجه اهل جفا، بگو
در كربلا فتاده حسين تو، تشنه لب افسرده گشت گلشن آل عبا، بگو
چون سرگذشت قتل شهيدان به سر رسد فصلى هم از غريبى ما اى صبا! بگو
با ما ببين فراق عزيزان چه مى‌كند؟! افسانه جدايى ما را، جدا بگو