طاقت ز اهل بيت عنان تافت، تا به گوش آواز پاى مركب آن طاغيان رسيد
از تن، روان دختر زهرا وداع كرد حرف وداع تا به لب سروران رسيد
همچون جرس، سپهر لبالب شد از خروش از بس فغان و نوحه به كون و مكان رسيد
پس اجر جانفشانى آن دشت هولناك اول به شيعيان امام زمان رسيد
از هم گسست سلسله ربط كاينات چون نوبت قتال به آن خاندان رسيد
گشتند ساكنان فلك آب، از حجاب ز آن بانگ العطش كه به كرّ و بيان رسيد
آن روز، بس كه جان گرامى به باد رفت دور فلك ز زندگى خود به جان رسيد
عباس از فرات چو پر كرد مشك آب صد زخم تير بر تن آن نوجوان رسيد
قاسم به قصد حرب چوپا كرد در ركاب بانگ عروس تا به نُهم آسمان رسيد
چون اذن حرب خواست على اكبر از پدر نوبت به آه و ناله روحانيان رسيد
آن دم كه كردسرور دين قصد كارزار گفتى كه دور فتنه آخر زمان رسيد
برخاست از زمين و زمان شور رستخيز شورى كه تا ملايك عرش آشيان رسيد «١»
پر گرد، روى او چو زد گرد سپاه شد خورشيد، شد گرفته و عالم سياه شد
تا شد جدا زتن، سر آن آسمان جناب خنجر به خود كشيده، برون آمد آفتاب‌
افغان، سپندوار ز اختر بلند شد بر تن فلك كشيد الف داغ از شهاب‌
از صدمه تپانچه، رخ چرخ شد كبود سيلاب خون گريست زغم، ديده سحاب‌
غلتان به تابه دل تفتيده، ماهيان مرغان به سيخ ناله جانسوز خود كباب‌
حوت «٢» سما، برشته شد از سوز قدسيان دلوِ «٣» فلك ز اشك ملايك شدى پر آب‌
هر نخل پا گرفته، به سر زد ز شاخ دست هر لاله را، زديده فرو ريخت خون ناب‌
از انفعال آن جگر تشنه، مى‌خورد آب روان هنوز زگرداب، پيچ و تاب‌
روى زمين ز خجلت آن قوم، منفعل ز آن فعل ناصواب، سماوات در حجاب‌