در چرخ هم، زشعله اين درد سوزناك خورشيد، آتش دل عيساى مريم است‌
آن داغ تازه گشت كه هر داغديده را درد و غمى كه هست، درين داغ مدغم است‌
تاريك شد به ديده چو شب، روز مردمان گويا غروب نيّر مولاى اعظم است‌
نور دو چشم فاطمه، محسودِ نيِّريَن رنگين حناى پنجه آل عبا، حسين‌
جز غم نبود مائده خوان كربلا جز خون نبود نعمت الوان كربلا
از نان لخت‌هاى دل و آب ديده بود كردند اگر ضيافت مهمان كربلا
تا شور حشر بر دل ناسور مى‌رسد صد كاروان نمك زنمكدان كربلا
ز آن دم كه گشت شعله ور آن آتش قتال سيخى است جاده بر دل بريان كربلا
همچون نمك، در آتش دلها فغان كند شور شبِ وداع اسيران كربلا
افلاكيان، هنوز به سر خاك مى‌كنند ز آن گردها كه خاست زميدان كربلا
پاى فرات، آبله دار از حباب شد در جستجوى سوخته جانان كربلا
آب روان ز موج، الف مى‌كشد هنوز از انفعال حلق شهيدان كربلا
شد شمع‌وار ريشه كن از سوز تشنگى نخلى كه سركشيد زبستان كربلا
در قيد رشته همچو اسيران فتاده است عقد گهر به ياد يتيمان كربلا
دارد پيام از دل صد چاك مصطفى هر گل كه سرزند زگلستان كربلا
از غم دگر نكرد كمر چرخ پير راست ز آن دم كه ديد داغ جوانان كربلا
دلها چو داغ لاله بود در وطن غريب از روز بيكسى غربيان كربلا
ياد از زبان تشنه لبان مى‌دهد هنوز گر سبزه‌اى دمد زبيابان كربلا
ز آن دم كه ديد تشنه لب آن نامور بماند آب گهر، گره به گلوى گهر بماند «١»
چون سوى خيمه نعره آن طاغيان رسيد ز اهل حرم، فغان به زمين و زمان رسيد
شد شورشى، كه ناله به ملك حجاز رفت چون صبحدم زطبل مخالف فغان رسيد