حلّه بر تن چاك زد زهرا، به رسم حوريان دشت ماتم شد به رنگ كربلا، خلد برين‌
طوبى، آب از ريشه بيد مولّه «١» مى‌خورد تا درين ماتم تواند زد سرخود بر زمين‌
در عزاى خانه زاد خويشتن، بيت الحرام از لباس اهل ماتم بر نيايد تا قيام «٢»
بس كه مى‌جوشند دربامش تمام قدسيان گشته خون از ناودان كعبه چون مژگان روان‌
نغمه، پر شيون كند تار حسينى در حجاز «٣» در مقام اين شعله ابراهيم را تا سوخت جان‌
حلقه در بس كه كار سيل غم بالا گرفت حلقه چشمى است پندارى به ماتم خون فشان‌
بر رخ باب الصّفا وا شد در ظلمت، چو ديد خانه خواه خويش بر خوان شهادت ميهمان‌
شد دلى پرخون زموج گريه، بس كه مى‌بارد سرشك از ديده اهل جهان‌
از صفا و مروه، بطحا را به كف باشد دو سنگ مى‌زند بر سينه از داغ غم لب تشنگان‌
زمزم از گرد كدورت، خاك بر سر مى‌كند مانده بر جاى خود از حيرت نمى‌گردد روان‌
پرده ظلمت شد آخر جوشن بادام چشم سوخت از بس در عزايش روغن بادام چشم‌
صبح، هر روز از صف مشرق بر افرازد لوا؟ يا فلك بندد به مرگ خرمى نخل عزا؟
مى‌نمايد از شفق، هر روز قرص آفتاب؟ يا سر شاه شهيدان است در طشت طلا؟
سرنگون از موج خون شد خيمه آل رسول؟ يا فتاده نوح را، كشتى به گرداب بلا؟
گردباد، از تربت لب تشنگان گردد علم؟ يا زحسرت خاك بر سر مى‌كند آب بقا؟
از پى خورشيد تابان در شفق زد غوطه، شام؟ يا به خون آلوده گيسوى شهيد كربلا؟
هر شب از انجم شود چشم ملايك اشكبار؟ يا ازين غم بر تن افلاك باشد داغها؟
در تن گردون الف داغى است مد كهكشان؟ يا گريبانى است چاك از ماتم آل عبا؟
چون (اثر)! اهل جهان را دل در آتش ز اين عزاست سينه‌ها از جوش اين ماتم، زمين كربلاست‌