اى كوثر مروت! هر چند با حسين سنگين دلى نمود فرات ستيزه كار
از بهر پاك كردن راه گناه خويش امروز آمده است به مژگان اشكبار
از دور، در مقام ادب ايستاده است با جبهه پر از عرق شرم چون بهار
چون رحمت تو شامل ذرات عالم است اين جرم را به روى عرقناك او ميار
رخصت بده كه از سر اخلاص تا به حشر برگرد روضه تو بگردد به اعتذار ... «١»
و قصيده سوم، درسوگ سالار شهيدان و شهداى كربلا عليهم‌السلام است كه با نقل آن، حسن ختام اين مقال را رقم مى‌زنيم:
چون آسمان كند كمر كينه استوار كشتىّ نوح بشكند از موجه بِحار «٢»
لعل حسين را، كند از مهر خشك لب! تيغ يزيد را، كند از كينه آبدار!
در چاه، سرنگون فكند ماه مصر را يعقوب را، سفيد كند چشم انتظار
چون برگ كاه در نظر عقل شد سبك هر كس كه پشت داد به ديوار روزگار
خون شفق ز پنجه خورشيد مى‌چكد از بس گلوى تشنه لبان را دهد فشار
پور ابوتراب و، جگر گوشه رسول طفلى كه بود گيسوى پيغمبرش مهار
روزى كه پا به دايره كربلا نهاد بشنو چها كشيد زچرخ ستم شعار:
از زخم تير بر بدن نازنين او صد روزن از بهشت برين گشت آشكار
لعل لبى كه بوسه گه جبرئيل بود بى آب شد زسنگدلى‌هاى روزگار
رنگين زخون شده است زبى رويى سپهر رويى كه مى‌گذاشت بر او مصطفى، عذار
طفلى كه ناقة اللَّهِ او بود مصطفى خصم سياه دل، شده بر سينه‌اش سوار!
عيسى، در آسمان چهارم گرفت گوش پيچيد بس كه نوحه درين نيلگون حصار
نتوان سپهر را به سرانگشت برگرفت چون نيزه برگرفت سر آن بزرگوار؟!
در ماتم تو، چرخ به سركاه ريخته‌ست اين نيست كهكشان كه زگردون شد آشكار
از بس كه طايران هوا، خون گريستند از ماتم تو، روى زمين گشت لاله زار
خضر و مسيح را به نفس زنده مى‌كند آنها كه در ركاب تو كردند جان، نثار