گر آب بسته‌اند از آن لعل لب، چه باك؟ مرتشنگى به لعل چسان مى‌كند زيان؟
از بس كه حرب كرد به آن جمع سنگدل وزبس كه زخم خورد از آن قوم سخت جان‌
جان شد به تاب، از تف جانسوز تشنگى خون شد چو آب از بن هر تار مور وان‌
افتاد همچو پرتو خورشيد، بر زمين چون موى خويش، گشته پريشان و ناتوان‌
آن دم چرا سپهر برين سرنگون نشد؟ وين كشتى هلال، چرا غرق خون نشد؟
بر خاك، شاهزاده چو از پشت زين فتاد خورشيد آسمان، زفلك بر زمين فتاد
صحراى را، زخار سنان در جگر شكست درياى را، زموج گره بر جبين فتاد
آواز ناله، تا فلك هفتمين رسيد فرياد ناله، در فلك هشتمين فتاد
برگشت روزگار و، دگر گشت كار و بار شد برفلك: زمين و، فلك: بر زمين فتاد
بنيان شرع را، همه اركان خراب شد بس رخنه‌ها به خانه دين مبين فتاد
نزديك شد كه كشتى ايمان شود تباه از بس كه اضطراب به درياى دين فتاد
سيلاب تند شبهه، چنان سر به دل نهاد كز اضطراب، رخنه به قصر يقين فتاد
آمد قيامتى به نظر، اهل بيت را چون چشم بر سمند شهنشاه دين فتاد
از ديده ركاب، تراويد خون درد وزطرّه عنان زشكن چين به چين فتاد
غوغاى عام گريه، چنان بر سپهر رفت كز اضطراب لرزه به عرش برين فتاد
در دشت كربلا، همه از قطره‌هاى اشك تا چشم كاركرد به لعل و نگين فتاد
هر يك ز اهل بيت نبى با زبان حال گشتند نغمه سنج به مضمون اين مقال:
رفتّى و داغ بر دل هر غم گذاشتى مارا، به روز تيره ماتم گذاشتى‌
رفتى تو شاد از بر ما تيره كوكبان يك دل رها نكردى و، صد غم گذاشتى‌
رفتى ز سال و مه چو شب قدر در حجاب وين تيرگى به ماه محرم گذاشتى‌
رفتى چو آفتاب ازين تيره خاكدان روز سيه به مردم عالم گذاشتى‌
رفتى توجانب پدر وجد محترم ماراغريب و بيكس و محرم گذاشتى‌
رفتى ز بحر غصه ديرينه، بركنار مارا غريق اشك دمادم گذاشتى‌