بگريست شاه و بستدش از دايه، بعد از آن آورد در برابر آن قوم بدفعال‌
گفت: اى گروه بدكنش! اين طفل بيگناه از تشنگى چو موى شد، از خستگى چو نال‌
آبى كه كرده‌ايد به من بى سبب حرام يك قطره ز آن كنيد بدين بيگنه حلال‌
پس ناكسى زچشمه حيوان خون چكان آبى به حلق تشنه او ريخت بى گمان‌
زين آتش ستم كه برافروخت روزگار دلهاى خسته سوخت، چه پنهان چه آشكار
افتاد در ملايك هفت آسمان، خروش بگريستند جن و پرى جمله، زار زار
شد آب بيقرار، زمين گير همچو كوه شد خاك پرشتاب، سبك خيز چون غبار
پيچيده دود در دل آتش ازين رستم شد باد: خاك بر سروگشت آب: خاكسار
برخاست گرد، تا برد اين غصه را به عرش برجست باد، تا برد اين غم به هر ديار
دريا
كاروان شعر عاشورا ١٧٩ ١٧. صائب تبريزى ..... ص : ١٧٧
ى پست، چين غم افكنده بر جبين چرخ بلند، خون شفق ريخت بركنار
پيچيده بس كه دود دل ماتمى به چرخ خورشيد همچو داغ دل ما، سياهكار
از سيل گريه، خانه افلاكيان خراب وزنيش ناله، سينه روحانيان، نگار
از طعنه ملامت روحانيان، بسوخت گوى زمين در آتش غيرت سپندوار
روحانيان پاك ازين غصه، خون شدند دلهاى دردناك چه گويم كه چون شدند؟!
بار دگر كه سرور جانبخش دلستان آمد به قصد حمله آن قوم بيكران‌
پوشيده، دِرع «١» احمد مختار در بدن بربسته، تيغ حيدر كرار بر ميان‌
در بر، زره ز جعفر طيار، يادگار برسر، عمامه حسن مجتبى نشان‌
تيغى چو برق تندو، سمندى چوشعله چُست بگرفت آب در كف و، آتش به زير ران!
آبى به رنگ شعله آتش، زبانه دار اما به گاه حمله دشمن، زبان مدان!
شد آب و، در ربود مرآن مشت خار و خس شد آتش و، فتاد در آن جمع ناكسان‌
كرده چو شعله از تف سينه، زبان برون وزتشنگى، عقيق لب آورده در دهان‌