هر كس كه گريه كرد درين مه زسوز دل جبريل شد ضمان كه: برى از گناه شد
فردا چوگل شكفته شود پيش مصطفى رويى كه اندرين دهه، همرنگ كاه شد
در گريه كوش تا بتوانى، كه در خور است عذر گناه عمر ابد، ديده تر است‌
فرياد از دمى كه شهنشاه دين پناه در بر، سلاح جنگ فروزان چو برق آه‌
آمد برون زخيمه، وداع حرم نمود با خيل درد و حسرت و با خيل اشك و آه‌
بى اهتمام حضرت او، اهل بيت شرع چون شرع در زمانه ما ماند بى پناه‌
از دود آه اهل حرم، شد سياه پوش چون خانه‌هاى اهل حشم، خيمه‌هاى شاه‌
اين يك، نشسته در گل اشك از هجوم درد آن يك، فتاده از سرحسرت به خاك راه‌
اشك يكى، گذشته زماهى ازين ستم آه يكى، رسيده ازين غصه تا به ماه‌
زين سوى، شه زخون جگر گشته سرخ روى ز آن سوى، مانده خصم سيهكار روسياه‌
چشمى به سوى دشمن و، چشمى به سوى دوست پايى، به ره نهاده و پايى به بارگاه‌
غيرت، كشيده گوشه خاطر به دفع خصم حيرت، گرفته اين طرفش دامن نگاه‌
آتش ركاب گشته در انديشه، فكر جنگ سيماب جلوه كرده رگ و ريشه عزم راه‌
پايش ركاب خواهش و، دستش عنان طلب تن در كشاكش حرم و، دل به حربگاه‌
بگرفت دامن شه دين، بانوى حرم فرياد بركشيد كه: اى شاه محترم!
دامن كشان، چنين زبر ما چه مى‌روى؟ ما را چنين گذاشته تنها، چه مى‌روى؟
بنگر كه در غم تو فتاديم در چه روز؟ اى غمگسار و مونس شبها! چه مى‌روى؟
ما پاى بند صد غم و درديم هر زمان پنهان چه مى‌خرامى و پيدا چه مى‌روى؟
دانى كه بيكسيم و غريبيم و عاجزيم ما را چنين فكنده به صحرا، چه مى‌روى؟
اولاد فاطمه، همگى بيكس اند و زار اى نور ديده دل زهرا! چه مى‌روى؟
تو، ناخداى كشتى شرع پيمبرى كشتى دين فكنده به دريا، چه مى‌روى؟
در پيش دشمنان كه فزون اند زاختران چون آفتاب، يك تن تنها چه مى‌روى؟
صدجان و دل در آتش فرقت كباب شد اى مرهم جراحت دلها! چه مى‌روى؟