شكيبى و فيضى در دربار سلاطين آن سامان، در دستگاه عبدالرحيم‌خان خانان و دربار جلال‌الدين اكبرشاه (٩٦٣- ١٠١٤) و فرزندش جهانگيرشاه (١٠١٤- ١٠٣٧) به منزلتى در خور نايل آمد و پس از سى سال اقامت در هند به سال ١٠٢١ ه. ق در احمد آباد واقع در گجرات هند بدرود حيات گفت و در مسجدى كه خود ساخته بود به خاك سپرده شد. بر سر مزار او گنبدى بنا گرديد كه هنوز بر پاست. «١»
ديوان نظيرى نيشابورى ابتدا در لاهور و سپس به كوشش دكتر مظاهر مصفا در ايران به چاپ رسيد و حاوى قالب‌هاى مختلف شعرى غزل، قصيده، تركيب بند، ترجيع بند و رباعى مى‌باشد.
سبك شعرى‌
شيوه بيانى نظيرى نيشابورى در غزل متأثر از شيوه لسان الغيب حافظ شيرازى است كه با رگه‌هاى روشنى از سبك اصفهانى معروف به سبك هندى همراه است. وى در ديگر انواع شعر از سبك عراقى بيشتر سود مى‌جويد.
دامنه تأثير آثار عاشورايى‌
نظيرى نيشابورى چندين قصيده فاخر آيينى در منقبت رسول خدا و امير مؤمنان و امام رضا عليه‌السلام دارد و در يكى از تركيب بندهاى خود كه فاقد ابيات رابط در ميانه بندها است، به ستايش حضرت ائمه اطهار پرداخته و هر بند از آن را به مناقب يكى از امامان معصوم اختصاص داده است. در همين تركيب دوازده بندى، بندهاى سوم و چهارم آن در مراثى و مناقب حضرت سيدالشهدا و امام زين العابدين عليهما السلام است، و نمى‌توان براى اين آثار معدود عاشورايى، دامنه تأثير چندانى را در نظر گرفت.
برگزيده آثار عاشورايى‌
چنان كه گفتيم، نظيرى نيشابورى در تركيب دوازده بند آيينى خود، بندهاى سوم و چهارم آن را به مراثى و ستايش حضرت سيدالشهدا و امام زين العابدين عليهما السلام اختصاص داده و جز اين دو مورد، اثر منظوم ديگرى درباره رويداد كربلا ندارد:
زآن پس حسين حجت حق در ميان نهاد منكر زجهل، تير حسد در كمان نهاد
حق زاوليا، مقام ذبيح اللهيش داد در قبضه مشيت خويشش عنان نهاد
حلقى كه بوسه گاه نبى بود، ظلم عهد شمشير زهر داده امت بر آن نهاد
ذبح عظيم «١»، اشاره به قتل حسين بود منت كه بر خليل خداى جهان نهاد
تعبير كرد از آن به بلاى مبين، خليل كاندوه كربلاى حسين اش به جان نهاد
گرچه به صدق وعده، براهيم «٢» را ستود ليك از حسين، شرط وفا در ميان نهاد
دادش‌
كاروان شعر عاشورا ١٧١ ١٥. فياض لاهيجى ..... ص : ١٦٤
مقام صبر و رضا تا شهيد شد با نفس مطمئنه، قدم در جهان نهاد
مى‌راند در بلا و محن، نفس جاهدش تا روح، پاى بر زبر آسمان نهاد
شد حاصلش عذوبت روح از عذاب تن جانش عزيز گشت چو تن در هوان «٣» نهاد
حق، مشهد حسين محل شهود ساخت فردوس، در مكاره «٤» و رنج جهان نهاد
ابن زياد سگ به صلاح يزيد شوم شمشير جور و كين به صف خاندان نهاد
شط فرات راند ز توفان كربلا و آن گه سر حسين به خون روان نهاد «٥»
دنيا كه عنف اهل ستم تار و مار كرد سجاد حق، على حسين آشكار كرد
در فكر تشنگان بيابان كربلا مژگان ذوالفقار على، آبدار كرد
گويى كه خون ديده اين قطب اوليا با خون يحيى زكريا قرار كرد!
آن مرز و بوم ارض مقدس به خون سرشت وين، كوه و دشت مكه و يثرب نگار «٦» كرد
آن، اعتكاف مسجد اقصى نمود خوش وين، انزواى كنج حرم اختيار كرد
آن را، نزار گشت تن از خرقه خشن وين را، هراس خشيت حق تن نزار كرد
پوشيد دلق تقوى و نعلين اجتهاد در طاعت خداى، كمر استوار كرد