٦
اى دل! ثناى وحدت ذات اله كن بر حال خويش، خيل ملك را گواه كن‌
از شرح دانه‌هاى دُرِ شاهوار عرش كلك از عطارد و، ورق از مهروماه كن‌
سوى بهشت آدم و آل عبا خرام طوبى قدان روضه نشين را گواه كن‌
اى باقر! از كناره سجاده ورع نورى فرست و چاره مشتى تباه كن‌
اى صبح صادق! از افق غيب كن طلوع وزمهر، درّ سرّ علم پيشگاه كن‌
خلوتسراى موسى كاظم به ديده روب اين بارگاه را، علم از شوق آه كن‌
سرگشته منازل شوقيم اى صبا! بويى ز سبزه زار رضا، خضر راه كن‌
گردين درست خواهى و اسلام، اى صبا! در يوزه از در تقى و بارگاه كن‌
فال تو سعد، اى نقى پاك اعتقاد! از دين علم بر آورد و آهنگ جاه كن‌
اى عسكرى! به كوكبه خسروى درآى آفاق، پرستاره زنعل سپاه كن‌
اى مهدى! آفتاب تو در چاه تا به كى؟ خود را بسوز و، خامه و دفتر سياه كن‌
گلزار اهل بيت چو باغ ارم شكفت اى عندليب دلشده! آهنگ راه كن «١»
١٠. اهلى شيرازى‌
(٨٥٨- ٩٤٢)
زندگينامه‌
مولانا محمد اهلى شيرازى در شمار بزرگ‌ترين شاعران فارسى زبان در سده دهم هجرى است كه در به كاربردن صنايع لفظى و معنوى در شعر از نوادر زمانه خود به شمار مى‌رود.
به سال ٨٥٨ ه. ق در شيراز به دنيا آمد و پس از ٨٤ سال زندگانى در زادگاه خود به سال ٩٤٢ ه. ق بدورد حيات گفت. آرامگاه اين شاعر تواناى شيعى دوازده امامى، در جوار مزار لسان الغيب حافظ شيرازى، زيارتگاه اهل ادب و عرفان است.