سبزه نار خليل است خط سبز حسن كه رقم يافته بر صفحه برگ سمن است‌
لاله وادى طور است گل روى حسين كه چراغ حرم شاه نجف در سخن است‌
قطره اشك يكى رخنه‌گر سدِّ بلاست شعله آه يكى آفت ظلم و فتن است‌
تلخىِ زهر جگر گوشه زهرا ز ازل تا ابد در دهن طوطى شكّر شكن است‌
در غم تشنگى غنچه سيراب حسين داغها بر جگر لاله خونين كفن است‌
يا حسين! از الم لعل تو تا روز جزا ديده اهل دل از خون جگر موج زن است «١»
تركيب بند
١ صبح قيامت است صباح عشور «٢» تو اى تا صباح روز قيامت ظهور تو
اى روشنايى شجر وادى نجف هر ريگ كربلا شده طورى ز نور تو
اى با خدا گذاشته كار از سر حضور كشته چراغ ديده تو در حضور تو
بر فرق نازكت، الف قدِّ خارجى از سرنوشت بود و نبود از قصور تو
اى طوطى فصيح ادب خانه رسول حيف از اداى منطق و لحن ز بور تو
دامن به عزم ملك ابد بر ميان زدى‌آه از هواى اين سفر و راه دور تو
حاشا كه جمع خورده شراب جهنّمى مستى كنند بهر كباب تنور تو
آن را كه گِل به خَمر سرشتند كى رسد فيض از زلال جرعه جام طهور تو
در طشت يافتى سر آن شاه تاج و تخت اى چرخ! خاك بر سر تاجِ سمور تو
از تاج زر چو نقل شد آن سر به طشت زر شد طشت زر مرصّع از آن دانه گهر
٢ هر گل كه بردميد ز هامون كربلا دارد نشان تازه مدفون كربلا
پروانه نجاتِ شهيدان محشر است مهر طلا ببين شده گلگون كربلا
در جستجوى گوهر يكدانه نجف كردم روان دورود به جيحون كربلا
در هر قبيله از قِبَل خوان اهل بيت ماتم رسيده‌اى شده مجنون كربلا
بس فتنه‌ها كه بر سر مروانيان رسيد وقتِ طلوع اختر گردون كربلا
بردند داغ فتنه آخر زمان به خاك مرغان زخم خورده مفتون كربلا
گرگان پير دامن پيراهن حسين ناحق زدند در عرقِ خون كربلا
خونابه روانِ جگر پاره رسول در هر ديار سرزده بيرون كربلا
اين خوان نه اندكى است‌كه پنهان كند كسى شايد كزين مُكابره «١» توفان كند كسى‌
٣
اى رفته در قضاى خدا ماجراى تو غير خدا كه مى‌رسد اندر قضاى تو؟
اى رفته با دهان و لبِ تشنه از ميان آب حيات در قدم جانفزاى تو
بيگانه از خدا و رسول است تا ابد برگشته اخترى كه نشد آشناى تو
كردى چو در رضاى خدا و رسول كار باشد يقين رضاى خدا در رضاى تو
چندين هزار جامه اطلس قبا شود فردا كه آورند به محشر عباى تو
بربسته رخت كعبه و مانده قدم به راه بهر زيارت حرم كربلاى تو
اى دست برده از يدِ بيضا در آستين مفتاح هفت روضه جنّت عصاى تو
بخشى ز نور سرمه «مازاغ «٢»» روشنى بى ديده را كجا خبر از توتياى تو؟
ما را كه ديده در سرِ اين شور و شين شد «٣» عزم زيارت حرمت، فرض عين شد
٤ آه اين چه ميل داشتن ملك و تاج بود؟ اين خود چه برفراشتن تخت عاج بود؟
دردا كه رفت در سرِ كار زمينِ رى آن سر كه خونبهاى جهانش خراج بود