تا كنم دست ظالمان كوتاه پا به حرب استوار خواهم كرد
كين خود از شما بخواهم خواست سرِّ دل آشكار خواهم كرد
شِكوه در پيش جعفر طيّار از شما بى‌شمار خواهم كرد «١»
ترجمه منظوم قسمتى از رجز على بن حسين (عليه السلام)
منم علىِّ حسينِ على، كه خسرو مهر فراز تخت فلك كمترين غلام من است‌
من از نژاد شهّى‌ام كه قدر او مى‌گفت كه: خطبه شرف سرمدى به نام من است‌
عنان ز معركه خصم بر نخواهم تافت چرا كه توسن تَندِ سپهر، رام من است «٢»
٩. بابافغانى‌
(ف ٩٢٥)
زندگينامه‌
بابافغانى شيرازى از غزلسرايان بنام و صاحب سبك دوره تيمورى است. نه تنها از نام و تاريخ تولد اين شاعر نام‌آشناى زبان فارسى بلكه از شيوه زندگانى او در اوان جوانى نيز اطلاعى در دست نيست.
در آغاز كار شاعرى از تخلّص (سكاكى) استفاده مى‌كرد و بعدها كه تخلّص (فغانى) را برگزيد ظاهراً اشعار قبلى خود را نيز به همين تخلّص تغيير داد.
بابافغانى در حدود سى سالگى از زادگاه خود شيراز به هرات و خراسان و آذربايجان سفر كرد و قريب به هفده سال در تبريز
كاروان شعر عاشورا ١٣٨ ١٠. اهلى شيرازى ..... ص : ١٣٦
و ساير شهرهاى آذربايجان اقامت گزيد و سرانجام به سال ٩٢٥ ه. ق در مشهد بدرود حيات گفت.
بابافغانى در مدت اقامت خود در تبريز در سلك شعراى دربار سلطان يعقوب- از امراى آق قويونلو- درآمد و به مرور زمان منزلت شايسته‌اى پيدا كرد، ولى به خاطر افراط در عيش و بى‌بند و بارى تا پايان عمر با تنگدستى دست در آغوش بود و در جريان يكى از جنگها كه ديوان شعر و اندوخته‌هاى او به غارت رفت با پريشان حالى بيشترى روبه رو شد و طى نامه‌اى از تنها برادر خود كه در شيراز اقامت داشت خواست آن چه از اشعار او در شيراز نزد افراد موجود است و يا در بياض‌ها و كتابهاى آن سامان يافت مى‌شود بنويسد و براى او بفرستد.