سحاب: قطره باران حسين: سربخشيد عطاى ابر كجا و كجا عطاى حسين؟!
زبيم ورطه توفان نمى‌تواند رست جز آن كه هست درين ورطه آشناى حسين‌
گداى حضرت او شو كه عاقبت روزى به پادشاهى عقبى رسد گداى حسين‌
اگر رضاى خدا و رسول مى‌طلبى متاب روى ارادت تو از رضاى حسين‌
مطيع راى تو رضوان بود اگر باشى به اعتقاد چو رضوان مطيع راى حسين‌
ولايت دل خويشم از آن پسند آمد كه شد ولايت او مسكن ولاى حسين‌
به باغ منقبت آل مصطفى، امروز منم چو بلبل خوشخوان سخن سراى حسين‌
ز سدره در گذرد پايه معارج من چو من مديح سگالم به منتهاى حسين‌
خموش (ابن حسام)؟! اين سخن نه لايق توست ستايش تو كجا و كجا ثناى حسين؟!
هزار سال اگر از لامكان گذريابى كجا رسيد توانى به كبرياى حسين‌
مُهيمنا! به دعايى كه خواند پيغمبر كه ياد كرد درا و صفوت و صفاى حسين‌
به مادر و پدر اوى و جدّ اوى و بنيه بدان برادر معصوم مجتباى حسين‌
كز آفتاب قيامت مرا پناهى ده به زير سايه دامن كشِ لواى حسين «١»
٨. ابوالمؤيّد خوارزمى‌
زندگينامه‌
از ابوالمؤيّد خوارزمى همين مقدارى مى‌دانيم كه مؤلف مقتل فارسى نورالائمه است و ملا حسين واعظ كاشفى (متوفاى ٩١٠ ه. ق) در روضة الشّهداى خود به مناسبت در چند جا از مقتل او نام مى‌برد و ابياتى از مرثيه‌هاى عاشورايى وى را نقل مى‌كند. چون به اين مقتل دسترسى نداريم و ظاهراً در كشمكش حوادث از ميان رفته باشد نمى‌توانيم از تاريخ نگارش و يا كتابت آن سخنى به ميان آوريم و حدود سال‌هاى زندگى اين شاعر گمنام را مشخص كنيم. ولى در قدمت مقتل فارسى نورالائمه او بر روضة الشهداى ملا حسين واعظ كاشفى نمى‌توان ترديد كرد و پيداست كه ابوالمؤيّد خوارزمى پيش از سال‌هاى پايانى سده نهم مى‌زيسته و اى بسا كه در سده‌هاى پيشتر از آن زندگى مى‌كرده است.