جدّش محمدست، كه از موى و روى او نعتى به شرح سوره «واللّيلُ و الضّحى» ست‌
معصوم زهر خورده زهرا، برادرش كز بوى خلق او دل مجروح را شفاست‌
عَمّش كسى كه ذروه نشينان سدره را در زير بال او طيران، غايتِ رجاست‌
گرد نثار موكب زوّار مرقدش در هر دو كون روشنىِ، ديده عماست‌
روز وَغا كه رايت نصرت بلند كرد ماه نواش نمونه‌اى از طرّه لواست‌
گر آفتاب سجده تعظيم او كند شايد، كه آفتاب ورا شُقّه رداست‌
تيغش كه برق شعشعه‌اى از شرار اوست همچون شرار شعشعه برق، جان رُباست‌
از موكب ستاره نشان كميت او پشت زمين نگاشته چون روى دلرباست‌
طوف جناب اوست كه مرغان سده را همچون كبوتران حريم، حرم هواست‌
دعوت بر آستان مزارش اجابت است كان همچو آسمان به صفت قبله دعاست‌
تطهير اهل بيت به قرآن مبيّن است آخر ببين كه پايه اين منزلت كراست؟
كرب و بلاى پرده نشينان اهل بيت در كربلا بجوى كه هم كرب و هم بلاست‌
از خارجى بپرس كه با عترت رسول بارى بيا بگو تورا ماجرا چراست؟
بر نرگس پر آب و لبِ تشنه حسين دريا و كوه و انجم و افلاك در عزاست‌
بر گوشه جگر ز جگر گوشه، داغ و درد و آن داغ بى مراهم و، آن درد بى دواست‌
هر صبحدم، به ماتم آن رشگ نوبهار پيراهن حرير عروسان گل، قباست‌
از تاب آن دو سنبل جعد بنفشه بوى پشت بنفشه بين كه چو زلف بتان دوتاست‌
پژمردگى، روا بود از دست تشنگى خاصه گلى كه گلبنش از باغ مرتضى‌ست‌
از اشكِ لاله رنگ كه چشم شفق فشاند سرخى هنوز بر رخ گلگونه عشاست‌
جايى كه سنگ خاره بر او ناله مى‌كند آب فرات ناله كنان گر رود، رواست‌
سقّاى ميغ، ناله كنان ديده اشكبار زآن روزگار، باز پس پرده حياست‌
فردا كه هر كسى به جزاى عمل رسند هر كس بيابد آن چه به كردار خود سزاست‌
لب تشنگان چو دست تظلّم برآورند ترسم كه آب، خون شود از شرم باز خواست‌
ماييم و، آب چشم ز هر گوشه‌اى روان لعنت بر آن كه با تو به درياش ماجراست‌
گر زآب چشم، تازه شدى باغ عارضت بس چشمه‌هاى آب كه در چشم‌هاى ماست‌