حرمت دين و، خاندان رسول جمله بر داشته زجهل و فضول‌
تيغها، لعل گون زخون حسين چه بود در جهان بَتَر زين شين‌
تاج بر سر نهاده، بد كردار كه از آن تاج خوبتر، منشار «١»
زخم شمشير و نيزه و پيكان بر سر نيزه، سر به جاى سنان‌
آل ياسين، بداده يكسر جان عاجز و خوار و بيكس و عطشان‌
كافرانى، در اول پيكار شده از زخم ذوالفقار، فكار
همه را بر دل از على صد داغ شده يكسر قرين طاغى و باغ‌
كين دل بازخواسته زحسين شده قانع بدين شماتت و شين‌
حكيم سنايى غزنوى پس از روايت داستان پير زنى در كوفه كه كودكان يتيم خود را به بوييدن نسيم كربلا فرمان مى‌داد، آورده است:
من از اين ابن خال «٢»، بيزارم كز پدر «٣» نيز هم، دلازارم‌
پس تو گويى يزيد مير من است عمروعاص پليد، پيرمن است‌
آن كرا عمروعاص باشد پير با يزيد پليد باشد مير
مستحق عذاب و نفرين است بد ره و بدفعال و بد دين است‌
لعنت دادگر بر آن كس باد كه مر او را كند به نيكى ياد
من نيم دوستدار شمر و يزيد زآن قبيله منم به عهد، بعيد
از (سنايى) به جان ميرحسين صد هزاران ثناست دايم دين «٤»
٤. اوحدى مراغه‌اى‌
(٦٧٠- ٧٣٨)
زندگينامه‌
اوحدالدين و يا ركن‌الدين فرزند حسين اصفهانى، از عرفا و شعراى بنام نيمه اول سده هشتم هجرى است. زادگاه و اقامت پدرش در اصفهان بوده ولى وى در مراغه به دنيا آمده و پس از اقامت طولانى در همان شهر بدرود حيات گفته و مزارش نيز در مراغه است.