كاروان شعر عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٧

ذكر الحسين يضى‌ء العينين سلالة الانبياء و والد الاصفياء والاولياء والاوصياء و شهيد الكربلا و قرة عين المصطفى و بضعة المرتضى و كبد فاطمة الزهرا رضى اللَّه تعالى عنه و عن والديه، قال اللَّه تعالى: الذّين يُؤذون اللَّه و رسوله لعنهم اللَّه فى الدنيا والآخرة. قال النبى صلّى اللَّه عليه وآله:
كلام اللَّه و عترتى:
پسر مرتضى: اميرحسين كه چنويى نبود در كونين‌
قابل رازحق، رَزانت او مهبط وحى حق، امانت او
باز داند همى بصيرت او شجره‌ى هر يكى زسيرت او
در صوان هدى‌، صيانت او دَنِ دُردىّ دين، ديانت او
عقل، در بند عقد و پيمانش بوده جبريل، مهد جنبانش‌
بود او، سرو جويبار هدى سرو با تاج و، با دواج ردا
منبت عز: نباهت شرفش حشمت دين: نزاهت لطفش‌
مشرب دين: اصالت نسبش منصب دين: نزاهت ادبش‌
اصل او، در زمين عليين فرع او، اندر آسمان و زمين‌
اصلها، ثابت از اشاره حق سوى اين سرو، گفتمش مطلق‌
جگر گرم او، ز آب زلال منع كردند اهل بَغى و ضلال‌
اصل و فرعش، همه وفا و عطا عفو و خشمش، همه سكوت و رضا
خلق او، همچو خلق پاك پدر خلق او، همچو خلق پيغمبر
كرده چون مصطفى ز اصل و كرم شرف و عزّ و خلق، هر سه به هم‌
عشق او، اولى است بى آخر راز او، باطنى است بى ظاهر
چشم ازو، اصل او ندارد خشم او جگر گوشه پيمبر و چشم‌
شده عقل شريف با شرفش سايه سايه ز آفتاب كفش‌
عاشق شكر او، پليد و ظريف زاير جود او، وضيع و شريف‌
پيش چشمش، حقير بُد دنيا نزد عقلش وجيه بُد عقبى‌
شاخى از بيخ شاخ مصطفوى دُرّى از عقد حقّه نبوى‌
باد بر دوستان او رحمت باد بر دشمنان او لعنت‌
صفة قتل الامير السيد الحسين بن على بن ابى‌طالب رضى اللَّه عنهما باشارة يزيد عليه اللعنة و عبيد اللَّه بن زياد لعنه اللَّه و الملائكة و الناس اجمعين:
دشمنان، قصد جان او كردند تا دمار از تنش بر آوردند
عمروعاص، از فساد، رايى زد شرع را، زود پشت پايى زد
بر يزيد پليد، بيعت كرد تا كه از خاندان بر آرد گرد
شرم و آزرم، جملگى برداشت جمعى از دشمنان بر او بگماشت‌
تا مر او را، به نامه و به حِيَل از مدينه كشيد در منهل‌
كربلا، چون مقام و منزل ساخت تا كه آل زياد، بر وى تاخت‌
ره آب فرات بر بستند دل او، ز آن عنا و غم خستند
شمر و عبداللَّه زياد لعين روحشان جفت باد با نفرين‌
بركشيدند تيغ، بى آزرم نز خدا ترس و، نز خلايق شرم‌
سرش از تن، به تيغ ببريدند و اندر آن فعل سوء، مى‌ديدند
به دمشق اندر، آن يزيد پليد منتظر بود، تا سرش برسيد
پيش بنهاد و، شادمانى كرد تكيه بر دينى و امانى، كرد
سر برهنه بر اشتر و پالان پيش ايشان ز درد دل نالان‌
عمر و عاص و يزيد و ابن زياد همچو قوم ثمود و صالح و عاد
برجفا كرده هر يكى اصرار رفته از حقد، برره انكار
هيچ ناورده، در ره بيداد مصطفى را و مرتضى را، ياد
يك سو انداخته، مجامله را زشت كرده، ره معامله را
كرده دوزخ براى خويش مُعَدّ بوالحكم را، گزيده بر احمد!
ره آزم و شرم، بر بسته عهد و پيمان شرع، بگسسته‌
صفة الكربلا و نسيم المشهد المعظم‌
حَبَّذا كربلا و آن تعظيم كز بهشت آورد به خلق، نسيم‌
و آن تنِ سر بريده در گل و خاك و آن عزيزان به تيغ، دلها چاك‌
و آن گزين همه جهان، كشته در گل و خون، تنش بياغشته‌
و آن چنان ظالمان بد كردار كرده بر ظلم خويشتن، اصرار