لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٢١٤ - باب قضاء صلاة الليل

باب قضاء صلاة اللّيل‌

( «قال الصّادق صلوات اللَّه عليه كلّما فاتك باللّيل فاقضه بالنّهار قال اللَّه تبارك و تعالى‌ «وَ هُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ خِلْفَةً لِمَنْ أَرادَ أَنْ يَذَّكَّرَ أَوْ أَرادَ شُكُوراً»[١] يعنى ان يقضى الرّجل ما فاته باللّيل بالنّهار و ما فاته بالنّهار باللّيل»)

اين بابى است در قضاى نوافل شب در موثق كالصحيح منقولست از عنبسه عابد كه گفت از آن حضرت صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از تفسير اين آيه كه حق سبحانه و تعالى فرموده است كه خداوند شما آن خداونديست كه شب و روز را جانشين يكديگر گردانيده است از براى كسى كه خواهد متذكر شود يا خواهد كه شكر الهى به جا آورد حضرت فرمودند كه مراد از آيه آنست كه هر نمازى كه در شب فوت شده باشد در روز به جا آورند و هر چه در روز فوت شده باشد در شب به جا آورند و جزو اول ممكن است كه نقل بالمعنى حديث باشد كه حضرت گوييا فرموده است كه هر چه در شب فوت شده باشد در روز آن را قضا كن و ممكن است كه حديث ديگر باشد.

و در صحيح از محمد بن مسلم منقولست كه از آن حضرت صلوات اللَّه عليه سؤال كردم از شخصى كه نماز روزش فوت شود حضرت فرمودند كه اگر خواهد بعد از شام قضا كند و اگر خواهد بعد از خفتن و به همين مضمونست احاديث صحيحه از حضرت امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه و غرض از اين‌

[١] الفرقان- ٦٢.