راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٧٥ - حكايت

صوم برو سراسر زيانست و تاوان‌[١].

يحيى معاذ- رحمة الله عليه- مى‌گويد[٢]: حق سبحانه و تعالى به گرسنگى روز از بنده‌[٣] عقوبت و خوارى او نمى‌طلبد؛ و رنج او نمى‌خواهد و لكن محبّان و عارفان خود[٤] را مايده نهاده است؛ دوست مى‌دارد كه او را گرامى دارد كه از شهو [ا] ت و مباحات روزه گيرد تا دل و جانش افطار بر مايده ديدار كند[٥]. مؤلف گويد[٦]:

بيت‌[٧]

معاذ جبل- رض- گويد كه: با خلق سخن كم گوى و با حق مناجات بسيار كن؛ تا محرم حرم مشاهدت حق گردى‌[٩].

يا احمد! هل تدرى متى يكون العبد عابدا.

قال: لا يا رب.

قال: اذا اجتمع فيه سبع خصال، ورع يحجزه عن المحارم. و صمت يكفه عما لا يعنيه‌[١٠]. و خوف يزداد كل يوم فى بكائه‌[١١]. و حيآء يستحيى [منّى‌][١٢] فى الخلاء. و أكل مالابد منه. و بغض‌[١٣] الدنيا[١٤] لبغضى لها. و محبة[١٥] الاخيار[١٦]

[١] - زيان و تاوانست.

[٢] - يحيى معاذ- قدس الله سره- گويد كه.

[٣] - روزه‌دار.

[٤] - عارفان و مريدان خود را.

[٥] - دوست مى‌دارد كه او ترك كند از شهوات مباحات و روزه گيرد؛ تا دل و جانش افطار بر مايده ديدار كنند با خاصان الله تعالى.

[٦] -( مؤلف گويد) ندارد.

[٧] - رباعى.

[٨] - تهى گشته من.

[٩] - مشاهدت گردى.

[١٠] - عن ما لا يعنيه.

[١١]. الف، ب و ن: من بكائه.

[١٢]. س:( منّى) ندارد.

[١٣]. و يبغض.

[١٤]. الف، ب و ن: يبغض الدنيا.

[١٥]. و يحبّ.

[١٦]. الف، ب و ن: يحب الاخيار.