راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ٩٣ - حكايت

يا احمد! و احذر[٢] ان تكون مثل الصبى‌[٣] اذا نظر الى‌[٤] الاخضر و الاصفر، احبّه.[٥]

فاذا أعطى‌[٦] شيئا من الحلو و الحامضى اغتربه‌[٧].

قال‌[٨]: دلّنى على عمل اتقرب به اليك.

قال‌[٩]: اجعل ليلك نهارا[١٠] و نهارك ليلا.

قال: يا رب‌[١١] و كيف ذاك؟

قال: اجعل نومك صلوة و طعامك الجوع.

پس خطاب فرمود[١٢] كه:[١٣] به حضر و ما حضر دنيا فريفته نشود[١٤] و صفراى زرد و سوداى سيم‌[١٥] مزاج او را به زيان نيارد.

[١] - از اندكى كه خوردن و همان آشاميدنى كه ساختى. گفتند: امام مسلمانان! چرا نمى‌خورى؟ گفت: آرزو من است تا بخورم؛ اما من اين تقدير كرده‌ام كه از آنچه بكار برم، بيست آيه از كلام رب العزه خوانده باشم و من نخواهم تا عمر عزيز خود را در نان خوردن ضايع گردانم.

( رباعى)

[٢] - الف، ب، ح و ن: فاحذر- احذر.

[٣] - ح: يكون مثلك مثل الصبى.

[٤] - ح:( الى) ندارد.

[٥] - ح:( احبه) ندارد.

[٦] - الف و ح: و اذا اعطى.

[٧] - الف: اعزّبه.

[٨] - قال يا رب.

[٩] - قال الله تعالى.

[١٠] - ح: و اجعل نهارك ليلا و ليك نهارا.

[١١]. الف و ح: فقال يا رب.

[١٢]. فرمود ملك تعالى.

[١٣]. اى احمد! چون طفل بى‌عاقبت مباش.

[١٤]. شود.

[١٥]. صفراى اصفر زر و سوداى بيضاى سيم.