راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٧٧ - حكايت

شهوت.

يحيى معاذ گفت رحمة الله عليه‌[١]: خداوند تعالى، نفس را بيمار آفريد و دواى او در ميان دو پهلوى او نهاد. و بيمارى او، حبّ دنياست‌[٢]؛ و دواى او[٣] شكم تهى و گرسنگى است‌[٤].

يا احمد! ليس من قال‌[٥] انّى احبّ الله احبّنى. حتّى يأخذه قوّتا[٦]، و يلبس دونا[٧]، و ينال‌[٨]، سجودا[٩] و يطيل قياما، يلزم صمتا، و يتوكل علىّ، و يبكى كثيرا، و يقلّ ضحكا، و يخالف هواه، و يتّخذ المسجد بيتا، و العلم صاحبا و الزهد جليسا، و العلماء احباء[١٠]، و الفقراء رفقاء، و يطلب رضاى، و يفرّ من سخطى [و يهرب من المخلوقين هربا[١١]، و يفرّ من العاصين فرارا][١٢] و يشتغل بذكرى‌[١٣] اشتغالا، و يكثر[١٤] التسبيح دايما، [و يكون بالوعد صادقا و بالعهد وافيا][١٥] و يكون قلبه طاهرا، و فى الصلوة زاكيا[١٦]، و فى الفرائض مجتهدا، و فيما عندى من الثواب راغبا، و من عذابى مشفقا[١٧] و[١٨] و لا حبائى قرينا جليسا.

يا احمد[١٩] هر كه دعوى محبت من مى‌كند، راستگو [ى‌] بود؛ آنگاه‌[٢٠] اين خصال حميده، شاهد حال دعوى او شود: از دنيا به قوتى و لباسى‌[٢١] بسنده كند؛ و خواب او كم‌

[١] - رحمة الله عليه گفت كه.

[٢] - دوستى دنياست.

[٣] - داروى او.

[٤] -( است) ندارد.

[٥] - ليس كل من قال.

[٦] - ياخذ قوتا.

[٧] - دونا.

[٨] - و نيام.

[٩] - نيام سجودا.

[١٠] - احبابا.

[١١].( يهرب من المخلوقين هربا) ندارد.

[١٢]. عبارات داخل قلاب از نسخه( س) ساقط شده است.

[١٣]. يشغل بذكرى.

[١٤]. فيكثر.

[١٥]. س:( بالوعد وافيا) دو قسمت بهم ريخته شده است.

[١٦]. و فى الصلوة ذاكرا.

[١٧]. و من عذابى راهبا.

[١٨]. و من العذاب راهبا مشفقا.

[١٩]. خطاب رسيد كه اى احمد.

[٢٠]. راست‌گوى آنگاه بود كه.

[٢١]. لباسى دون.