راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٥٤ - حكايت

و او را دفن كردند و[١] دريا به حال خود باز آمد. خاك او را بپوشيد[٢] و ناپديد كرد. گويند:[٣] بو عمران واسطى را- رحمة الله عليه‌[٤]- كشتى بشكست و غرق شد؛ و او با عيال بر تخته پاره بماند.[٥] اهل او حمل داشت. زمان‌[٦] ولادت نزديك آمد. از تشنگى بناليد؛ و آب دريا تلخ بود. مناجات كرد. جوانى را ديد در هوا نشسته؛[٧] به دست او كوزه‌اى از ياقوت احمر، بر او سلسله از زر بسته، فرو فرستاد و شربتى‌[٨] از عسل شيرين‌تر و از برف سفيدتر و از يخ خنك‌تر و از مشك خوش‌بوى‌تر، هر دو بخوردند.

پرسيد[٩] كه: اى بنده خاص![١٠] اين كرامت را به چه‌[١١] يافتى؟ گفت: رضاى دوست را، بر هواى دشمن برگزيدم. [هوا] را بساط و فرش من گردانيدند.[١٢]

گويند:[١٣] نابينايى بود از عرب.[١٤] از حال چشم او پرسيدند. گفت: بينا بودم؛ و حرفه من راه زدن بود.

جوانى ديدم در باديه؛[١٥] درّاعه كتانى پوشيده و نعلينى در پوشيد.[١٦] قصد جامه او كردم. گفت:[١٧] برو در عافيت حق. گفتم: لابد جامه بيرون مى‌بايد كرد.[١٨] سه بار بر من حجت كرد. نشنيدم.[١٩] از دور به انگشت اشارت كرد. نورى از انگشت او چنان درخشيد كه نور چشم من درو ناچيز شد.[٢٠] پرسيدم كه: تو كيستى؟ گفت: ابراهيم خواص.

ذو النون مصرى- رحمة الله عليه- گفت:[٢١] جوانى را ديدم در قفاى مكه. گاه در قيام‌

[١] -( و) ندارد.

[٢] - و خاك را بپوشيد.

[٣] - گويند كه.

[٤] - ابو عمران واسطى را رحمة الله.

[٥] - بماندند.

[٦] - و زمان.

[٧] - ديد كرد پاى بر هوا نشسته.

[٨] - در و شربتى.

[٩] - از او پرسيد.

[١٠] - خاص خداى.

[١١]. س:( را) ندارد.

[١٢]. رضاى حق را بر هواى نفس اختيار كردم؛ هوا را بساط و فرش من گردانيد.

[١٣].( گويند) ندارد.

[١٤]. در عرب.

[١٥]. در باديه مردى را ديدم.

[١٦]. و نعلينى در پاى و خاتمى در انگشت.

[١٧]. مرا گفت.

[١٨]. بايد كرد.

[١٩]. حجت گرفت. نشنودم.

[٢٠]. درو خيره شد.

[٢١]. قدس الله سره گفت كه.