راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٣٢ - حكايت

نظم‌

يا احمد! وجوه الزّاهدين مصفره من تعب [قيام‌] اللّيل‌[٢] و صوم النّهار. و السنتهم كلال من غير ذكر الله‌[٣]. قلوبهم فى صدورهم مطعونه‌[٤]. من كثير ما يخالفون اهوائهم‌[٥]. قد ضمّروا انفسهم‌[٦] من كثره صمتهم. قد اعطوا المجهود من انفسهم لا من خوف نار و لا من شوق جنه‌[٧] و لكن نظروا[٨]،[٩] فى ملكوت السموات و الارضين كما[١٠] ينظرون الى فوقها صارت الدنيا و الآخرة عندهم واحده‌[١١].

يا احمد![١٢] سيماى زاهدان‌[١٣]، روى زرد و دل پر درد بود؛ از رنج قيام شب و صيام روز، زبان ايشان از غير ذكر لال بود[١٤]؛ دل ايشان مجروح و سينه ايشان مشروح و نفس ايشان مذبوح بود[١٥]؛ از بسيارى زخم مخالفت و شمشير مجاهدت كه بر روى زده باشند[١٦]، نفس ايشان باريك بود؛ از رنج خلوت و خاموشى با نفس سخت كوش و به‌

[١] - ميانه بيت اول و دوم آمده است:

[٢] - تعب قيام الليل در بحار و ساير مدارك مطابق متن- من تعب الليل- آمده است.

[٣] -( الا من ذكر الله) برابر است با ساير مدارك حديث- م.

[٤] - ن: منطويه.

[٥] - ب: من كثره.

[٦] - ن قد ضروا انفسهم.

[٧] - ن: و لا من رجاء الجنه.

[٨] - ينظرون.

[٩] - و لكن ينظرون.

[١٠] - فكانما.

[١١]. قبل از( صارت الدنيا ...) آمده است: قال يا رب هل تعطى من امتى مثل هذا.

قال يا احمد! هذه درجة الانبياء.

[١٢]. اى احمد.

[١٣]. دست پيمان زاهدان.

[١٤]. زلال ذكر.

[١٥].( بود) ندارد.

[١٦]. به روى زده باشند.