راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١١٨ - حكايت

قليل الرضا. لا يعتذر الى من اساء اليه. لا يقبل معذرة من يعتذر اليه‌[١] و[٢]. كسلان عند الطاعه، شجعان‌[٣] عند المعصية، امله بعيد، و اجله قريب، لا يحاسب نفسه.

قليل المنفعه، كثير الفرح، كثير الكلام‌[٤]. قليل الخوف عند الطعام. و انّ‌[٥] اهل الدنيا [لا][٦] يشكرون عند الرخاء و لا يصبرون عند البلاء، كثير الناس عند هم قليل.

يحمدون لانفسهم‌[٧] بما لا يفعلون. و يدّعون بما ليس لهم‌[٨]. و يذكرون مساوى الناس. و يخفون (حسناتهم)[٩].

يا احمد![١٠] و[١١] ان عيب اهل الدنيا كثير، فمنهم: الجهل، و الحمق. لا يتواضعون لمن يتعلمون منه. و هم عند انفسهم عقلا عند العارفين حمقاء[١٢]،[١٣].

[پس خطاب فرمود كه‌][١٤] اى احمد[١٥]! دنيا و اهل او را دشمن گير. و آخرت و اهل او را دوست‌گير. گفت: يا رب! اهل دنيا و اهل آخرت كيانند؟

خطاب شنيد كه: اهل دنيا را علامات است: بسيار خوردن، بسيار خسبيدن‌[١٦] و بسيار خنديدن و زود در خشم شوند. و در بهشت رضا، كم راه يابند. اگر گناه كنند، به عذر مشغول نشوند و اگر ديگرى، جنايتى كرده بود و عذر گويد، ازو نپذيرند. و در وقت طاعت، كاهل بود[١٧] و در وقت خشم راندن و گناه كردن‌[١٨] دلير بود[١٩]. و بسيار گوى و اندك ترس باشند. به وقت طعام‌[٢٠] بى‌پرهيز بود. نه از زيان‌

[١] - اعتذر اليه.

[٢] - الف، ب، ح و ن: من عتذر اليه.

[٣] - س: شجاع.

[٤] - كثير الكلام، قليل الحزن، كثير الفرح.

[٥] -( و انّ) ندارد.

[٦] - س:( لا) ندارد.

[٧] - الف، ب، ح و ن: يحمدون انفسهم.

[٨] - و يتكلمون بما يتمنون.

[٩] - عبارت( و يخفون ...) در( س) نيست.

[١٠] - قال: يا رب! هل يكون سوى هذا العيب فى اهل الدنيا؟ قال: يا احمد!

[١١]. الف، ب، ح و ن: قال يا رب.

[١٢]. مير: حمقى؛ س: حمق.

[١٣]. الف، ب، ح و ن: حمقاء.

[١٤]. در( س) نيست.

[١٥]. يا احمد.

[١٦]. اهل دنيا را علامت بسيار است، بسيار خورند و بسيار خندند و بسيار خسبند.

[١٧]. باشند.

[١٨].( گناه كردن) ندارد.

[١٩]. دلير باشند.

[٢٠]. خوردن طعام.