راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١١٧ - حكايت

حكايت‌[١]

حق سبحانه و تعالى به عيسى پاك (ع) وحى فرمود[٥] كه: من در دل‌[٦] بندگان خود نظر كنم؛ هر دلى را كه از محبت دنيا و جاه‌[٧] و طمع آخرت خالى يابم‌[٨]، آن دل را از دوستى خود پر كنم. اما دوستى نفس كه قرينش ديو بود، با دوستى و محبت حق تعالى‌[٩] در يك دل هرگز جمع نگردد. و ابو يزيد- قدس الله روحه‌[١٠]- گفت: الهى اين اطلبك؟

خطاب رسيد: دع نفسك و انا معك.

گفت: الهى! ترا كجا جويم؟

گفت:[١١] من با توام؛ و ليكن تو به تو[١٢] مشغولى. پايى‌[١٣] بر خودنه و از خود براى تابه من رسى.

بيت‌

يا احمد! بغض الدنيا و اهلها. واحبّ‌[١٤] الآخرة و اهلها.

قال: يا رب! من اهل الدنيا[١٥] و اهل الاخرة؟

قال: اهل الدنيا من كثر اكله و نومه و ضحكه‌[١٦] و غضبه‌[١٧].

[١] - رباعى.

[٢] - مكش.

[٣] - س: او.

[٤] - مكش.

[٥] - وحى كرد.

[٦] - دل تنگ.

[٧] -( جاه) ندارد.

[٨] - ببينم.

[٩] - با دوستى حق سبحانه و تعالى.

[١٠] - با يزيد قدس الله سره.

[١١]. فرمود.

[١٢]. تو به خود.

[١٣]. پاى.

[١٤]. ن: واحبب.

[١٥]. الف، ب، ح و ن: و من اهل الدنيا.

[١٦]. ضحكه و نومه.

[١٧]. الف، ب، ح و ن: اكله و ضحكه و نومه و غضبه.