راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١١٣ - حكايت

فتوح قبول كنيد. و اگر به دل از حق غايب (مى‌مانيد)[١]، خلق را عشوه مدهيد و رشوه مگيريد؛ كه رسوا گرديد. كه لقمه معاملت كسى را رخصت بود كه وكيل دارى بر آمد (ن)[٢] حاجات محتاجان‌[٣] تواند كرد؛ و مهمات خلق؛ به نفس او كفايت شود. و الّا معاملت او را خورد[٤] و پندارد[٥] كه معاملت را خورد[٦].

حق تعالى‌[٧] به موسى خطاب كرد كه: اى موسى! چون به درويشان رسى؛ از ايشان چنان حاجت درخواه‌[٨] كه درويشان از توانگران خواهند. اگر اين ادب نگاه داشتى، خوبى‌[٩]؛ و الّا هر علمى كه (در تو) آموختيم‌[١٠] به زير خاك دفن كن؛ كه ترا سود نكند، بى‌رفق و تواضع با درويشان.

حكايت‌[١١]

جماعتى از قحط پيش ربيع خيثم- قدس الله روحه‌[١٢]- بناليدند. گفت: مترسيد.

گرسنگى مايه مأمنست‌[١٣]؛ آن براى‌[١٤] صديقان است و جز به اوليا نرسد[١٥].

[شعر][١٦]

[١] - س: مى‌بيد.

[٢] - س: برآمد.

[٣] - حاجات بندگان حق.

[٤] - س: خرد.

[٥] - و او پندارد.

[٦] - معاملت او را خورد.

[٧] - سبحانه.

[٨] - خواه.

[٩] - نيك خوبى.

[١٠] -( در تو) ندارد.

[١١]. ندارد.

[١٢]. رحمة الله عليه.

[١٣]. مايده نيست كه به عام دهند.

[١٤]. س: اباى.

[١٥]. الا به اولياى حق نرسد؛ زيرا كه مايده به دربان كى دهند.

[١٦]. ندارد.

[١٧]. بر كسى.

[١٨]. جوهر خزانه.