راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١١٢ - حكايت

پس خطاب مستطاب رسيد[١] كه: يا احمد[٢]! نشان دوستى من، دوستى درويشانست و تقرب نمودن بديشان.

گفت: [يا رب‌] كدام درويشان؟

گفت: آنانكه به عطاى اندك من‌[٣] راضى باشند و از شكايت‌[٤] جوع و عطش، با هيچكس حكايت و شكايت نكنند و در بلاى بسيار و گرسنگى صابر باشند، و در رضا[٥] و نعمت، شاكر باشند، و زبانرا از زيان‌[٦] دروغ نگاه دارند. و به نايافت مراد، از حق خشم نگيرند. و ناپسند[٧] حكم بيرون نيايند. و بفتوح دنيا و فوت او شاد و غمگين نشوند. و در بيمارستان دنيا از طلب مراد و راندن هوا پرهيز لازم‌[٨] و فريضه دانند. تا مزاج جان و دلشان فاسد نگردد. و حلاوت قرب و [لذّت‌][٩] خدمت بيابند.

بيت‌[١٠]

حكايت‌[١١]

جنيد[١٢]- قدس الله روحه‌[١٣]- اصحاب را گفت‌[١٤]:[١٥] خلق شما را به حق مى‌شناسند و از آن او مى‌دانند و از براى او گرامى مى‌دارند؛ و نزد شما و سيلت براى او مى‌جويند. بنگريد [اگر][١٦] در خلوت، دل خود را با حق مقرب [مى‌] يابيد[١٧] و مهذّب مى‌بينيد، معاملت خلق و

[١] - خطاب فرمود.

[٢] - اى احمد.

[٣] - از من.

[٤] - نكايت.

[٥] - رخاء و نعمت.

[٦] -« زيان» ندارد.

[٧] - بنا پسند.

[٨] -« لازم ندارد».

[٩] - لذت خدمت.

[١٠] - مثنوى.

[١١]. ندارد.

[١٢]. جنيد بغدادى.

[١٣]. قدس الله سره.

[١٤]. مرا صحاب خود را مى‌گفت.

[١٥]. كه خلق.

[١٦]. س: ندارد.

[١٧]. س: يابند.