راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٠٧ - حكايت

حكايت‌[١]

عصام بن يوسف گويد: از حاتم اصم- رحمة الله عليه‌[٢]- پرسيدم از صفت نماز وى.

گفت: چون قيام نمايم به امر مولى و كمر بندم به خدمت، سوى مسجد دوم‌[٣]. نخست‌[٤] دل حاضر كنم (به) نيت و تكبير آورم‌[٥] به عظمت‌[٦] و ترتيل و تبتيل آورم در قرائت‌[٧] و ركوع آرم به خشيت، و سجود آرم به يافت قربت، و قعود آرم‌[٨] به طمأنينت، و سلام وداع كنم بر راعيان به عبرت‌[٩] و بازگردم به خوف و بيم و قطيعت، كه كار با بى‌نياز افتاده است.

عصام گفت: اگر نماز اين است كه توصفت كردى، ما همه عمر[١٠] چنين نماز نكرده‌ايم.

بندار بن الحسين گويد:[١١] صحبت اهل بدعت، روى گردانيدن از حق باز آرد و[١٢] هر كه قبله جانش حق نيست، بحقيقت نماز وى تباه شده است؛ و وى‌[١٣] خبر ندارد.

بيت‌[١٤]

مدار عمل، صفاى حضورست‌[١٦].

بيت‌

[١] - ندارد.

[٢] - قدس سره.

[٣] - به سوى مسجد روم.

[٤] - به خشيت.

[٥] - تكبير آرم.

[٦] - و قيام تمام آرم به عزت.

[٧] - و ترتيل آرم در قرائت.

[٨] - و قعده آرم.

[٩] - به غيرت.

[١٠] - ما در همه عمر خود.

[١١]. و گفته‌اند كه.

[١٢].( و) ندارد.

[١٣]. و او.

[١٤]. نظم.

[١٥]. آلوده است.

[١٦]. عبارت( مدار عمل ...) ندارد.