راز ربانى (اسرار الوحى سبحانى) - نسفی، عزیزالدین یا همدانی، میر سید علی - الصفحة ١٠٦ - حكايت

حكايت‌[١]

عبد الله مبارك- قدس الله روحه‌[٢]- گويد: زنى بود از متعبدات‌[٣]- رحمة الله عليهن در نماز جاى. زخم نيش كژدمى خورده بود؛ و نماز نبريده‌[٤]. از او پرسيدند[٥]؛ گفت:

از حق تعالى‌[٦] شرم داشتم كه دل را در نماز به غير وى مشغول گردانم‌[٧]. حال كنيزان درگاه اله‌[٨] اين بود.

حكايت‌[٩]

طرارى از كتف يعقوب قارى- رحمة الله عليه- ردا در ربود و او در نماز بود.

ملامتش كردند. باز آورد و بر كتف او نهاد. چون از نماز فارغ شد، از او عذر خواست‌[١٠].

يعقوب‌[١١] گفت: معذور دار كه نه از ربودن خبر دارم و نه از باز آوردن.

حكايت‌[١٢]

ابو العباس حمزه گويد- رحمة الله‌[١٣]- كه‌[١٤]: در پس ذوالنون نماز كردم. چون در[١٥] تحريمه الله اكبر گفت و دست برآورد، از هوش بشد. گويى جسد (ى) ماند بى‌روح از ياد عظمت حق كه بر دل او افتاد. چون [به خود][١٦] باز آمد، گفت: الله اكبر! پنداشتم كه دلم بشكافت از تكبير وى‌[١٧].

[١] - ندارد.

[٢] - رحمة الله عليه.

[٣] - از متعبدات بود.

[٤] - در نماز چهل جاى زخم نيش كژدم خورده بود و نماز نبريده بود.

[٥] - سؤال كردند.

[٦] -( تعالى) ندارد.

[٧] - مشغول كنم.

[٨] - بندگان درگاه او.

[٩] - ندارد.

[١٠] - دزد از او عذر خواست.

[١١].( يعقوب) ندارد.

[١٢]. ندارد.

[١٣]. رحمة الله گفت.

[١٤].( كه) ندارد.

[١٥].( در) ندارد.

[١٦]. س:( به خود) ندارد.

[١٧]. از هيبت تكبير وى.