آيين زندگى - شريفى، احمدحسين - الصفحة ٢٢٣ - ٦ - ٣ خودرأيى و استبداد در تصميمگيرى

آنان طلب مغفرت نمايد: «فَاعْفُ عَنهم و استَغْفِرْ لهم و شاوِرْهم فى الامر.»

بالاخره، از اين آيه به خوبى اهميت و جايگاه ويژه مشورت استفاده مى‌شود؛ زيرا زمانى كه پيامبر اكرم ٦، با آن عظمت و عصمت و عقلانيت، مأمور به مشورت و نظرخواهى از مردمى باشد كه همه هستى و دانش و آگاهى خود را از وجود پربركت او دارند، پيروان او و افراد عادى به طريق اولى بايد به اين موضوع اهميت دهند.

البته، هدف و فلسفه مشورت صرفاً استفاده از دانش و راهنمايى ديگران نيست؛ بلكه منافع و سودمندى‌هاى ديگرى نيز در پى دارد كه گاه تنها براى تأمين آن اهداف لازم است كه مديران و حاكمان جامعه با مردم به مشورت بپردازند. مشورت با مردم موجب شخصيت دادن به آنان، تقويت روحيه همكارى و هميارى اجتماعى، ايجاد انگيزه فعاليت و مشاركت عمومى و تقسيم قدرت و مسئوليت با مردم مى‌شود.[١]

[١] - بنگريد به: همان، ص ١٢٧