در باره پير و راهنما و داستان بسيار پرخطر و پرآسيب پيرگزينى مطالب گفتنى مهمى وجود دارد، اما در اينجا به يادآورى اين نكته بسنده مى‌كنيم كه انتخاب استاد وارسته و شايسته براى سير و سلوك عرفانى كارى بسيار دشوار است. گوهرهاى واقعى و حقيقى همواره كمياب بوده‌اند. در مقابل، گوهرهاى تقلبى و بدلى در هر كوى و برزنى يافت مى‌شوند. مرحوم علامه بحرالعلوم، از عارفان و عالمان بزرگ عالم اسلام، در اين‌باره مى‌فرمايد:

و اما استاد عام‌[٢] شناخته نمى‌شود مگر به مصاحبت در خلأ و ملأ و معاشرت باطنيه و ملاحظه تماميت ايمان جوارح و نفس او و زينهار به ظهور خوارق عادات و بيان دقايق و نكات و اظهار خفاياى آفاقيه و خباياى انفسيه و تبدل بعضى از حالات خود به متابعت او فريفته نبايد شد؛ چه اشراف بر خواطر و اطلاع بر دقائق و عبور بر ماء و طى زمين و هوا و استحضار از آينده و امثال اينها در مرتبه مكاشفه روحيه حاصل مى‌شود و از آن مرحله تا سرمنزل مقصود بس منازل و مراحل است و بس راهروان اين مرحله را طى و از آن پس از راه افتاده؛ به وادى دزدان و ابالسه داخل گشته و از اين راه بسى‌كفار اقتدار بر بسيارى از اين امور حاصل. بلكه از تجليات صفاتيه نيز پى به وصول صاحبش به منزل نتوان برد ....[٣]

٤- ٣. رعايت اولويت‌ها

دوران دانشجويى به گونه‌اى است كه اگر دانشجو تلاش بسيار كند و از لحظات و ساعات عمرش كامل و بهينه بهره گيرد، باز هم نمى‌تواند به مسئوليت‌هاى واجب و ضرورى‌اش، جامه عمل بپوشاند.

يعنى مسئوليت‌ها و وظايفِ دينى، اجتماعى، علمى، فرهنگى و سياسى دانشجو به اندازه‌اى است كه ديگر فرصتى براى انجام كارهاى مباح و مستحب باقى نمى‌ماند. البته اين موضوع نه اختصاص به دانشجويان دارد و نه ويژگى دوران معاصر است. شهيد اول، در اين‌باره فرموده‌اند: «گذراندن عمر در

[١] - همان.

[٢] - استاد عام در مقابل استاد خاص( پيامبر ٦ يا امام معصوم :) به كسى گفته مى‌شود كه مأموريت خاصى از سوى‌خداوند براى هدايت ديگران بر عهده ندارد

[٣] - دو رساله در سير و سلوك، رساله سير و سلوك سيد بحرالعلوم، ص ٨١