اخلاق اسلامى - ديلمى، احمد؛ آذربايجانى، مسعود - الصفحة ٩٨ - ٢ اميد

تحقق آن قطعى است، صادق نيست.[١]

ب) ارزش اميد: در قرآن و روايات، اميد به‌رحمت خداوند و سرانجام نيكو، از جهات مختلف و به زبان‌هاى گوناگون مورد تأكيد و ترغيب واقع شده‌است كه در زير تنها به‌محورهاى اصلى آن اشاره مى‌شود.

١. آيات و رواياتى كه در مذمت و محكوميت يأس و قنوط از رحمت خداوند- كه در مقابل «اميد» قرار دارد- وارد شده است كه برخى از آنها بيان گرديد.

٢. آنچه بندگان را صريحاً ترغيب و تشويق به اميدوارى به فضل خداوند مى‌نمايد؛ از جمله خداوند به رسول اكرم ٦ مى‌فرمايد:

عمل‌كنندگان (مؤمنان) به اعمالى كه براى كسب ثواب من انجام مى‌دهند، تكيه نكنند؛ چه، اگر تمام عمرشان را در عبادت من بكوشند و زحمت بكشند باز كوتاهى كرده باشند و به كُنه عبادتم، كه به سبب آن كرامتى را كه نزد من است و نعمت‌هاى بهشتم را مى‌جويند، نرسند، بلكه بايد به رحمت من اعتماد كنند و به بخشايش من اميدوار باشند.[٢]

٣. در قرآن و روايات آمده است كه فرشتگان و انبياى الهى دائماً از خداوند براى مؤمنان درخواست گذشت و مغفرت مى‌كنند و اين خود موجب اميدوارى به رحمت الهى مى‌گردد.

در قرآن آمده است:

فرشتگان به سپاس پروردگارشان تسبيح مى‌گويند و براى كسانى كه در زمين هستند آمرزش مى‌طلبند.[٣]

٤. آيات و رواياتى كه بر مغفرت و گذشت بى‌كران الهى دلالت دارد: «و به‌راستى پروردگار تو نسبت به مردم- با وجود ستمشان- بخشايشگر است».[٤]

همچنين آنچه در باب شفاعت پيامبر اكرم ٦ نسبت به امتش وارد شده،[٥] و يا بيانگر آن است كه جهنم تنها براى كافران فراهم گشته‌[٦] و يا جاودانگى مؤمنان را در آتش نفى مى‌كند و

[١] - ر. ك: فيض كاشانى، محسن: پيشين، ج ٧، ص ٢٤٩؛ نراقى، محمدمهدى: پيشين، ج ١، ص ٢٤٤

[٢] - كافى، ج ٢، ص ٧١، ح ١

[٣] - سوره شورى، آيه ٥

[٤] - سوره رعد، آيه ٦

[٥] - ر. ك: تفسير آيه ٥ از سوره ضُحى‌

[٦] - از جمله: سوره آل عمران، آيه ١٣١