در اهميت پايبندى به پيمان، همين بس كه قرآن به مسلمانان دستور مى‌دهد تا زمانى كه مشركان به عهد و پيمان خود وفادارند، آنان نيز وفادار باشند و آغازگر پيمان‌شكنى نباشند.[٢] خداوند در سوره توبه مى‌فرمايد:

مگر آن مشركانى كه با آنان پيمان بسته‌ايد و چيزى از [تعهدات خود نسبت به‌] شما فروگذار نكرده و كسى را بر ضد شما پشتيبانى ننموده‌اند پس پيمان اينان را تا [پايان‌] مدتشان تمام كنيد چرا كه خدا پرهيزگاران را دوست دارد.[٣]

در اسلام به هنگام جنگ دولت اسلامى با جوامع غيراسلامى وفادارى به پيمان‌هاى دو يا چندجانبه ضرورى شمرده شده و دولت اسلامى موظف گرديده تا زمانى كه طرف‌هاى قرارداد شرايط پيمان را زير پا ننهاده‌اند، با تمام قدرت بر پيمان‌ها و تعهدات خود وفادار باشند.[٤]

اهميت پايبندى به پيمان‌ها تا بدانجاست كه قرآن مى‌فرمايد:

اگر مسلمانان از شما يارى خواستند، آنان را كمك كنيد، مگر درصورتى‌كه آنان برضد گروهى كمك‌خواهى كنند كه ميان شما و آن گروه پيمان صلح برقرار است ....[٥]

در سيره پيامبر اكرم (ص) با نمونه‌هاى زيادى از معاهداتِ با قبايل و دولت‌ها روبه‌روييم كه بيانگر مشروعيت قراردادهاى بين‌المللى در اسلام است. به‌دليل اهميت التزام و وفادارى به عهود و قراردادها، به دستور پيامبر معاهدات و پيمان‌هايى كه با قبايل و سران دولت‌ها منعقد مى‌گرديد، به دست كاتبان نوشته مى‌شد تا اين اسناد باقى بماند و مفاد آن تنفيذ گردد.[٦]

همچنين درخصوص ضرورت التزام به قراردادها امام‌على (عليه السلام) در جريان حكميت فرمود:

[١]. نحل( ١٦): ٩٢.

[٢]. بنگريد به: جعفر سبحانى، مبانى حكومت اسلامى، ج ٢، ص ٥٩٠- ٥٨٧.

[٣]. توبه( ٩): ٤.

[٤]. عباسعلى عميدزنجانى، فقه سياسى، ج ٥، ص ٥١.

[٥]. انفال( ٨): ٧٢.

[٦]. عباسعلى عميدزنجانى، فقه سياسى، ج ٣، ص ٥٠٤.