درمورد انتخابات مجلس بايد دانست يكى از مهم‌ترين ويژگى‌هاى انتخابات مجلس، محدود و منطقه‌اى‌بودن حوزه انتخابيه است. انتخابات مجلس برخلاف انتخابات رياست‌جمهورى، در واحد محلى و نه ملى برگزار مى‌گردد. تا انتخاب‌كنندگان بتوانند كسانى را كه از نزديك مى‌شناسند، به نمايندگى برگزينند. البته اين امر موجب مى‌شود نمايندگان نسبت به مسائل و مشكلات حوزه انتخابيه احساس مسئوليت بيشترى داشته باشند.[١]

نظام قانون‌گذارى در ايران يك‌مجلسى است، اما بنا به ملاحظات شرعى و سياسى، نهاد مقننه از دو ركن كاملًا متمايز مجلس شوراى اسلامى و شوراى نگهبان تشكيل مى‌گردد كه‌بدون وجود هر يك از آنها، قوه مقننه موجوديت نمى‌يابد. درحقيقت اعتبار مجلس، بسته‌به وجود شوراى نگهبان است.[٢] با توجه به نقش تعيين‌كننده مجلس در امور كشور، براساس قانون انتخابات براى داوطلبانِ نمايندگى مجلس چنين شرايطى خاصى در نظر گرفته‌شده است:

١. اعتقاد و التزام عملى به اسلام و نظام مقدس جمهورى اسلامى؛

٢. تابعيت جمهورى اسلامى ايران؛

٣. ابراز وفادارى به اسلام و اصل مترقى ولايت فقيه؛

٤. داشتن مدرك تحصيلى كارشناسى‌ارشد يا معادل آن؛

٥. نداشتن سوء شهرت در حوزه انتخابيه؛

٦. سلامت جسمى در حد برخوردارى از نعمت بينايى، شنوايى و گويايى؛

٧. حداقل سن سى سال و حداكثر هفتاد و پنج سال.[٣]

١. اختيارات و صلاحيت‌هاى مجلس شوراى اسلامى‌

«مجلس شوراى اسلامى در عموم مسائل در حدود مقرر در قانون اساسى مى‌تواند قانون وضع كند.» (اصل ٧١.)

[١]. جعفر بوشهرى، حقوق اساسى، ص ٥٣.

[٢]. محمد هاشمى، حقوق اساسى جمهورى اسلامى ايران، ج ٢، ص ٨٦.

[٣]. قانون انتخابات مجلس شوراى اسلامى، ماده ٢٧.