پوشيده نماند در حقوق بين‌المللى نهضت‌هاى آزادى‌بخش به رسميت شناخته شده و براى آنها حقوقى نيز منظور شده است. بر اين مبنا، مبارزات مسلحانه مردم يك سرزمين عليه سلطه استعمارى و رژيم‌هاى نژادپرست در جهت اعمال حق ملت‌ها در تعيين سرنوشت خود- كه در منشور ملل متحد مقرر شده- مورد حمايت قرار گرفته است.[١]

در جمهورى اسلامى براساس تحقق عملى حاكميت ملى، دولت به نمايندگى از تمام افراد ملت موظف به ايفاى تعهد برادرانه نسبت به همه مسلمانان است، از اين‌رو ضمن آنكه مى‌بايد سياست كلى خود را بر پايةةة ائتلاف و اتحاد ملل اسلامى قرار دهد، بايد در اعمال سياست خارجى نيز دفاع از همه مسلمانان را در دستور كار خود بگنجاند.[٢] در اين راستا اصل ١٥٤ قانون اساسى به‌صراحت مى‌گويد:

... جمهورى اسلامى ايران از مبارزه حق‌طلبانه مستضعفين در برابر مستكبرين در هر نقطه از جهان حمايت مى‌كند.

[١]. محمدرضا ضيائى‌بيگدلى، حقوق بين‌الملل عمومى، ص ٣٠١ و ٣٠٢.

[٢]. محمد هاشمى، حقوق اساسى جمهورى اسلامى ايران، ج ١، ص ٤٢٥ و ٤٢٦.