بى‌شك اصل احترام به قراردادها و پايبندى به تعهدات، اساس هر نوع زندگى اجتماعى است و بدون آن روابط اجتماعى استوار نمى‌گردد. تأكيد اسلام بر وفادارى به عهد و پيمان، براى ايجاد زمينةةة توافق بر همزيستى و زندگى مسالمت‌آميز است تا انسان‌ها با آزادى و صلح و امنيت با يكديگر زندگى كنند و اصول و قواعد حاكم بر زندگى مشترك برپايه توافق و ارادةةة مشترك تنظيم گردد.[٢] وفاى به عهود و عقود، به روابط اجتماعى مسلمانان با يكديگر اختصاص ندارد، بلكه مسلمانان بايد در برابر كفار نيز اين اصل را رعايت نمايند. دراين‌باره پيامبر اسلام (ص) مى‌فرمايد:

سه چيز است كه كسى را اجازه ترك آنها نيست: نيك رفتارى با پدر و مادر چه مسلمان چه كافر، وفاى به عهد چه در مقابل مسلمان و چه در مقابل كافر و نيز بازگرداندن امانت چه به مسلمان و چه به كافر.[٣]

در قرآن كريم به‌كرات از لزوم پايبندى به عقدها و عهدها سخن رفته است كه از آن جمله مى‌توان بدين آيات اشاره كرد:

وَأَوْفُواْ بالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْؤُولًا؛[٤] و به پيمان وفا كنيد كه به‌راستى از عهد و پيمان سئوال خواهد شد.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَوْفُواْ بالْعُقُودِ؛[٥] اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! به قراردادها وفاكنيد.

وَالَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهمْ وَعَهْدِهِمْ رَاعُونَ‌؛[٦] و [مؤمنين‌] كسانى [اند] كه امانت‌ها و پيمان‌هاى خويش را رعايت مى‌كنند.

[١]. قاسم شعبانى، حقوق اساسى و ساختار حكومت جمهورى اسلامى ايران، ص ٢٥٢.

[٢]. عباسعلى عميدزنجانى، فقه سياسى، ج ٣، ص ١٠٥.

[٣]. خليل خليليان، حقوق بين‌الملل اسلامى، ص ٢٣٦.

[٤]. اسراء( ١٧): ٣٤.

[٥]. مائده( ٥): ١.

[٦]. معارج( ٧٠): ٣٢.