آشنايى با قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران - مجيدى، محمد رضا - الصفحة ٣٠٣
١٠. پذيرفته نشدن هيچ فرد خارجى به عضويت در ارتش و نيروهاى انتظامى كشور. (اصل ١٤٥.)[١]
١١. ممنوعبودن استقرار هرگونه پايگاه نظامى خارجى در كشور، هرچند براى استفادههاى صلحآميز باشد. (اصل ١٤٦.)
١٢. لزوم رسيدن به خودكفايى نظامى و رزمى برپايه آيه «واعدوا لهم ما استطعتم من قوه.» (اصل ١٥١.)
١٣. «سياست خارجى جمهورى اسلامى ايران براساس نفى هرگونه سلطهجويى و سلطهپذيرى، حفظ استقلال همهجانبه و تماميت ارضى كشور، دفاع از حقوق همه مسلمانان و عدمتعهد در برابر قدرتهاى سلطهگر و روابط صلحآميز با دول غيرمحارب استوار است.»
١٤. ممنوعيت هرگونه قرارداد كه موجب سلطه بيگانه بر منابع طبيعى و اقتصادى، فرهنگ، ارتش و ديگر شئون كشور گردد. (اصل ١٥٣.)
١٥. تشكيل شوراى امنيت ملى بهمنظور تأمين منافع ملى و پاسدارى از انقلاب اسلامى، تماميت ارضى و حاكميت ملى. (اصل ١٧٦.)
در اصول ياد شده، افزون بر آنكه با تعبيرات گوناگون بر اصل استقلال و نفى هرگونه سلطه و وابستگى تأكيد رفته است، راهكارها و اقداماتى نيز براى تأمين اين مهم ارائه شده كه به پارهاى از آنها اشاره مىشود.
تقويت كامل بنيه دفاعى: يكى از اقدامات تأمينكننده استقلال و تماميت ارضى كشور، تقويت كامل بنيه دفاعى و نظامى كشور است. كشور ما نيز با توجه به جايگاه حساس سياسى و جغرافيايى نمىتواند نسبت به توان نظامى و دفاعى خود بىتوجه باشد. قرآن كريم در دستورى راهبردى مىفرمايد:
[١]. بنگريد به: محمد هاشمى، حقوق اساسى جمهورى اسلامى ايران، ج ٢، ص ٣٥٨.