١١. رئيس‌جمهور مى‌تواند براى خود معاونانى داشته باشد. در اين ميان، معاون اول رئيس‌جمهور با موافقت وى اداره هيئت وزيران و مسئوليت هماهنگى ساير معاونت‌ها را برعهده دارد. (اصل ١٢٤.) البته رياست هيئت وزيران با شخص رئيس‌جمهور است. (اصل ١٣٤.)[٢]

١٢. دريافت استعفانامه وزير يا هيئت وزيران (اصل ١٣٥) و همچنين داشتن اختيار عزل آنان. درواقع اين حق از لوازم اعمال سياست متمركز در قوه مجريه است.[٣]

١٣. رياست شوراى عالى انقلاب فرهنگى.

١٤. رياست شوراى عالى امنيت ملى. (اصل ١٧٦.)

١٥. رئيس‌جمهورى شخص مورد خطاب رهبر براى تشكيل شوراى بازنگرى است و خود نيز يكى از اعضاى آن است.[٤] (اصل ١٧٧.)

١٦. عضو شوراى موقت رهبرى، در صورت تشكيل. (اصل ١١١.)

١٧. داشتن اختيار شركت در كنفرانس‌ها، سمينارها و اجلاسيه‌هاى بين‌المللى. (ماده ١٢ قانون حدود وظايف و اختيارات رئيس‌جهور.)[٥]

١٨. سرپرستى وزارتخانه‌هاى فاقد وزير، حداكثر به مدت سه ماه (اصل ١٣٥.) اين امر به‌نوعى از استثنائات اصل عدم‌تعدد مشاغل رئيس‌جمهور است.[٦]

١٩. تعيين نمايندگان ويژه با اختيارات مشخص، برحسب ضرورت و با تصويب هيئت وزيران. تصميمات چنين نمايندگانى در حكم تصميمات رئيس‌جمهور و هيئت وزيران خواهد بود. (اصل ١٢٧.)

رئيس‌جمهور در تعيين نمايندگان ويژه- برخلاف انتخاب معاونان- محدوديت دارد و تعيين آنها بسته به شرايطى نظير بروز حوادث غيرمترقبه (همچون سيل و زلزله) است. افزون‌

[١]. همان، ص ٣٠٦.

[٢]. عباسعلى عميدزنجانى، حقوق اساسى ايران، ص ٧١٤ و ٧١٥.

[٣]. همان، ص ٧٣٩.

[٤]. قاسم شعبانى، حقوق اساسى و ساختار حكومت جمهورى اسلامى ايران، ص ٢٠٨.

[٥]. همان.

[٦]. عباسعلى عميدزنجانى، حقوق اساسى ايران، ص ٧٣٨.