پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٨٠ - مخالفان سقيفه

كه انجام دادند راهى را برگزيدند كه بدان‌ها اجازه نمى‌داد پس از سقيفه به جمع ياران امام على بپيوندند و در مورد خلافت و سزاوارى حضرت به آن، وارد عمل شوند.

٢. ابو بكر در گردهمايى انصار به عنوان تنها مدافع حقوق مهاجران عموما و حقوق قريش به گونه‌اى خاص مطرح گرديد، زيرا شرايط براى اين كار كاملا مهيا و مناسب بود و آن دسته از سران مهاجر كه اگر در سقيفه حضور داشتند، نتيجه كار بدين‌جا كشيده نمى‌شد، در آن جمع حاضر نبودند.

دوم: جناح امويان و در رأس آن‌ها ابو سفيان كه براى دست‌يابى به جايگاهى برجسته در حكومت، داراى مطامع سياسى بزرگى بودند تا بدين وسيله بخشى از عظمت سياسى خويش را در جاهليت باز گردانند و ابو بكر و دار و دسته‌اش طبق شناختى كه از سرشت امويان و خواسته‌ها و تمايلات سياسى و مادى آنان داشتند، با آن‌ها همگرايى نشان دادند. و در اين راستا براى ابو بكر چندان مهم نبود تا در مورد برخى از اصول و مبانى و حقوق شرعى، كوتاه بيايد. به همين دليل ابو بكر كليه اموال مسلمانان و اموالى را كه ابو سفيان به فرمان رسول صلّى اللّه عليه و اله و سلم بابت زكات گرد آورده بود يك‌جا به ابو سفيان بخشيد. و كسانى كه در سقيفه برگ برنده‌اى به دست آورده بودند به مخالفت امويان و تهديدى كه ابو سفيان انجام داد و سخنان هيجان‌آميزش و تمايلى كه به تأييد امام و بنى هاشم نشان داد، اعتنايى نكردند بلكه ابو بكر و دار و دسته اموى او در كم‌رنگ ساختن نقش بنى هاشم در حال و آينده، از اين موقعيت استفاده كردند و كارهاى حكومتى را در تعدادى از مراكز مهمّ دولتى در اختيار امويان قرار دادند.

سوم: جناح هوادار بنى هاشم و خواص آنان نظير عمار و سلمان و ابو ذر