پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٣ - مقدمه

مسئوليّت مهم را به شكلى رسا اعلام مى‌دارد:

يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ؛[١]

آنان را تزكيه مى‌كند و به آن‌ها كتاب (قرآن) و حكمت مى‌آموزد.

تزكيه، يعنى تربيت به سوى كمال در خور آدمى كه اين تربيت به الگوى شايسته‌اى نياز دارد كه از تمام عناصر كمال بهره‌مند باشد:

لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ؛[٢]

رسول خدا به يقين براى شما الگو و سرمشق نيكويى بود.

٤. رسالت خويش را از انحراف و گمراهى و تحريف پاس دارد. چنين امرى به شايستگى علمى و معنوى نيازمند است كه از آن به «عصمت» تعبير مى‌كنند.

٥. در اجراى اهداف معنوى رسالت و تحكيم ارزش‌هاى اخلاقى در جان و روان انسان‌ها و اركان جوامع بشرى بكوشد و اين عمل تنها در چهارچوب دستورات الهى و با اجراى قوانين دينى ميسّر است و جز با بناى نهادى سياسى براساس ارزش‌هاى الهى تحقق‌پذير نيست. اجراى اين طرح‌ها و قوانين، رهبرى فرزانه، بسيار شجاع، فوق‌العاده مقاوم، آگاه به روحيّات طبقات مختلف جامعه و جريان‌هاى فكرى، سياسى و اجتماعى و قوانين مربوط به اداره و تربيت و راه و رسم زندگى، مى‌طلبد. موارد ياد شده كه مى‌توان آن‌ها را به صلاحيّت‌هاى علمى تعبير كرد، افزون بر عصمتى است كه آن را صلاحيّت معنوى مى‌ناميم.

پيامبران و جانشينان آنان در راه تحقق اهدافى كه خداوند براى آنان ترسيم كرده بود، لحظه‌اى از پا ننشستند و از جان دست شستند و پنجه در پنجه دشوارى‌ها افكندند و از هيچ كوشش نياسودند. خداوند تلاش پى‌گير آنان را با

[١] . جمعه/ ٢.

[٢] . احزاب/ ٢١.