پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٨١ - امام عليه السلام در هجرت به طائف

جديدى بود كه او را به ناچيز شمردن خطرات، عادت داد و براى برخورد با حوادث ناگهانى و مسئوليت‌هاى بزرگ، شايستگى بخشيد و بيشتر به رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم نزديك ساخت چنان‌كه بر صبر و شكيبايى و فرمانبردارى و فانى شدن در ذات مقدس بارى تعالى و عشق و محبت به رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم، عادت داد.

امام عليه السّلام در هجرت به طائف‌

پس از وفات ابو طالب، در مكّه شخصى نبود كه قريش از او حساب ببرد و حرمتى نگاه دارد، در نتيجه بر ستيزه‌جويى و آزار و اذيت قريش افزوده شد و انبوه حوادث به رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم رو آورد تا آن‌جا كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم فرمود:

تا ابو طالب زنده بود قريش جرأت هيچ‌گونه تعرّضى به من نداشت.[١]

ازاين‌رو، پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم ناگزير مى‌بايست با تغيير مكان خود، به جايى رهسپار گردد كه از امنيّت بيشترى برخوردار باشد تا بتواند از آن‌جا حركت خويش را در راستاى رسالت اسلامى به كليه نقاط جزيرة العرب و سراسر گيتى، گسترش دهد؛ به همين دليل، خود نزد قبايل مى‌رفت. آن حضرت كار خود را از طائف شروع كرد، پس از ده روز اقامت در آن‌جا، نه تنها قبيله ثقيف به او پاسخ مثبت نداد، بلكه كودكان و خدمتكاران و بردگان خويش را به اذيت و آزار رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم وادار كرده، وجود مقدس او را آماج سنگ قرار دادند.

على عليه السّلام به اتفاق زيد بن حارثه با تحمّل ضربات سنگ، كودكان را از ادامه تعرّض به نبى اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم باز مى‌داشتند به گونه‌اى كه در اين حادثه هردو

[١] . اعيان الشيعه ١/ ٢٣٥، سيره ابن هشام ٢/ ٥٧، ٥٨.