پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٤٩ - بيمارى پيامبر صلى الله عليه و اله و سلم و سپاه اسامه

سپرد و بار مسئوليت و مراقبت و حراست از آن را بر دوش وى نهاد تا آن‌جا كه مسئوليت تجهيز و دفن پيكر پاك خويش را تنها به او واگذار كرد، رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم با آگاهى و اطمينان مى‌دانست كه على عليه السّلام دستورات او را به اجرا در مى‌آورد و ذره‌اى از آن‌ها تخطى نكرده و يك چشم برهم زدن در آن‌ها ترديدى به خود راه نمى‌دهد ولى به ديگران چنين اطمينانى نداشت.

نبى اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم افزون بر سخنان صريح و اشاراتى كه در مناسبت‌هاى گوناگون و موارد مختلف داشت حتى در آخرين لحظات زندگى مبارك خود نيز بر روشن ساختن مسأله خلافت و جانشينى على عليه السّلام پس از خود پافشارى داشت.

رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله و سلم پس از بازگشت از حج به «مدينه»، چند روزى در اين شهر اقامت فرموده بود كه جسم مبارك وى ناخوش و بيمارى‌اش شدت يافت و همواره مى‌فرمود:

«ما ازال اجد ألم الطعام الذي أكلت بخيبر فهذا آوان انقطاع أبهري من ذلك السمّ؛[١]

همواره درد و رنج غذاى مسمومى را كه در خيبر تناول كردم احساس مى‌كنم و اكنون در اثر اين سم آخرين لحظات زندگيم را مى‌گذرانم.

مسلمانان با دل‌هايى پراضطراب و نگران و با ذهنيتى پر از حيرت و سرگردانى و پرس‌وجو از سرنوشت روزهاى آينده و رسالت آسمانى، دسته دسته به عيادت آن حضرت مى‌آمدند. رسول اكرم صلّى اللّه عليه و اله و سلم خود، خبر وفاتش را به آنان داده و آن‌ها را به امورى كه ضامن ادامه و استمرار روند رسالت الهى و

[١] . المستدرك على الصحيحين ٣/ ٥٨.