شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٧ - نكته

به هر حال، در صورتى كه بپذيريم هر سه روايت از معصوم صادر شده است بايد بگوييم مقصود از اميد بخش‌تر بودن هر يك از اين آيات، نسبى است، البته جمع ميان آنها بدين نحو بعيد به نظر مى‌رسد.

٨٠٩. تفسير فرات- به نقل از حرب بن شُرَيح بصرى‌-: به محمّد بن على‌[١] گفتم: اميدبخش‌ترين آيه در كتاب خدا، كدام است؟

گفت: قوم تو در اين باره، چه مى‌گويند؟

گفتم: مى‌گويند آيه «اى بندگان من كه بر خويشتن ستم كرده‌ايد! از رحمت خدا، نوميد مشويد».

محمّد بن على گفت: ولى ما اهل بيت، چنين نظرى نداريم.

گفتم: پس نظرتان در اين باره چيست؟

گفت: مى‌گوييم: آيه «و به زودى، پروردگارت به تو عطا خواهد داد تا خشنود گردى»، [و مقصود از عطاى پروردگار،] شفاعت است. به خدا سوگند، شفاعت است! به خدا سوگند، شفاعت است!

٨١٠. جامع الأحاديث، قمّى- به نقل از تميم بن حِذيَم‌-: نزد امير مؤمنان عليه السلام نشسته بوديم كه خطاب به يارانش فرمود: «كدام آيه از كتاب خدا، شما را به نجات در فرداى قيامت، اميدوارتر مى‌كند؟».

مردى از ميان جمع گفت: اى امير مؤمنان! اين سخن خداوند متعال: «اگر از گناهان بزرگى كه از آنها نهى شده‌ايد، دورى گزينيد، بدى‌هاى شما را از شما مى‌زُداييم و شما را در جايگاهى ارجمند، در مى‌آوريم».

فرمود: «چه نظر خوبى! آيا كسى از شما، نظر ديگرى دارد؟».

مردى ديگر گفت: آرى، اى امير مؤمنان! اين سخن خداوند متعال: «خدا، اين را كه به او شرك ورزيده شود، نمى‌بخشايد و غير از آن را، براى هر كه بخواهد، مى‌بخشايد. هر كس به خدا شرك ورزد، به يقين، گناهى بزرگ، بر بافته است».

فرمود: «چه نظر خوبى! آيا كسى از شما، نظر ديگرى دارد؟».

مردى ديگر گفت: آرى. اين سخن خداوند متعال: «اى بندگان من كه بر خويشتن ستم كرده‌ايد! از رحمت خدا، نوميد مشويد. در حقيقت، خدا همه گناهان را مى‌آمرزد».

[١]. مقصود، محمّد بن على بن حنفيّه است.