شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥ - ٢/ ١٠ مجموعه ويژگىهاى معنوى قرآن

هويداست. گوش دادن به آن، مردمان را پايدار مى‌سازد و پيروانش را به سوى رضوان، رهبرى مى‌كند و دنباله‌روانش را به نجات مى‌كشانَد. در آن، حجّت‌هاى نورانى خدا و حرام‌هاى تعيين شده‌اش و فضائل فرا خوانده شده‌اش و عام‌هاى فراگير كفايت كننده‌اش‌[١] و رخصت‌هاى ارزانى شده‌اش و آيين‌هاى واجبش و دلايل‌[٢] گذشته‌اش (معجزات پيامبران پيشين)، بيان شده است.

٧٧١. امام صادق عليه السلام‌: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در روزهاى وفاتش، در ضمن سفارش‌هايش به انصار، به آنان فرمود: «كتاب خدا و اهل بيتم را وا مگذاريد. مرادم از كتاب، همان قرآن است و در آن، حجّت و نور و برهان است. كلام خدا، همواره، تازه و نو و باطراوت است، گواه و داورى عادل است، با حلال و حرام و احكامش، راهبرى مى‌كند، به آن بيناست، به آن داورى مى‌كند و در بر دارنده آن است. فردا [ى قيامت‌] بر مى‌خيزد و به وسيله آن با مردمانى، احتجاج مى‌شود و قدم‌هاى آنان از صراط، فرو مى‌لغزد».

٧٧٢. امام كاظم عليه السلام‌: ما وارثان اين قرآنى هستيم كه به وسيله آنچه در آن است، مى‌توان كوه‌ها را به حركت در آورد و شهرها را در نورديد [و طىّ الأرض كرد] و مُردگان را زنده ساخت.

٧٧٣. امام رضا عليه السلام‌: در كتاب خدا، راه‌نمايى و درمان است.

[١]. مراد از« جُمَل»- كه در متن عربى حديث آمده-، متشابهات( سربسته‌ها) هستند و توصيف متشابه به‌كافى، براى دفع اين توهّم است كه به خاطر اجمال، در آنها كاستى‌اى وجود دارد. پس متشابهات قرآن، در بيان مرادشان، كافى هستند. احتمال هم دارد كه مراد از« جمل»، دليل‌هاى عامّى باشند كه احكام بسيارى از آنها استنباط مى‌شود.

[٢]. مراد از« بيّنات»- كه در متن عربى حديث آمده-، محكمات هستند.