شد، و حكم آنچه ميان شماست، همه، در قرآن آمده است. قرآن، جدا كننده [ى حق از باطل‌] است و شوخى نيست و هر گردن‌فرازى كه آن را وا گذارَد، خداوند، گردنش را مى‌شكند، و هر كس هدايت را در غيرِ آن بجويد، خداوند، گم‌راهش مى‌كند. قرآن، همان ريسمان استوار خدا، و همان پندِ حكيمانه، و همان راه راست است. قرآن، چيزى است كه اميال [و آراى گوناگون‌]، آن را به بيراهه نمى‌كشانند، زبان‌ها با آن به اشتباه نمى‌افتند، دانشمندان از آن سير نمى‌گردند، با تكرار بسيار، كهنه نمى‌شود و شگفتى‌هايش پايان نمى‌يابد. قرآن، همان است كه جنّيان به محض شنيدن آن گفتند: «ما قرآنى شگفت شنيديم كه به راه راست، ره‌نمون مى‌شود». هر كس به آن قائل شود، تصديق مى‌گردد (/ هر كس با آن سخن بگويد، سخن او تصديق مى‌شود)، و هر كس به آن عمل كند، پاداش داده مى‌شود، و هر كس با آن داورى كند، به عدالتْ داورى مى‌كند، و هر كس به آن فرا خواند، به راه راست ره‌نمون مى‌شود". اينها را داشته باش، اى اعور[١]!».

٧٦٦. امام على عليه السلام‌: به پند خدا (قرآن)، گوش بسپاريد؛ زيرا بهترين سخن است، و به راه پيامبرتان، اقتدا كنيد؛ زيرا برترين راه است، و از سنّت او پيروى كنيد؛ زيرا برترين سنّت (روش) است، و كتاب خدا را بياموزيد و در پرتو نور آن، حركت كنيد؛ زيرا قرآن، شفابخشِ دردهاى سينه‌هاست. به آن گوش فرا دهيد و آن را آويزه گوش خود كنيد. باشد كه مورد رحمت قرار گيريد.

٧٦٧. امام على عليه السلام‌- در توصيف قرآن-: قرآن، فصل الخطاب است و شوخى نيست، و از راه درست، سخن مى‌گويد و به فضيلت، فرمان مى‌دهد. قرآن، ريسمان استوار خدا و پندِ حكيمانه است. قرآن، وحى امين خدا و ريسمان محكم اوست. قرآن، بهار دل‌ها و چشمه‌هاى دانش است. قرآن، همان راه راست است. قرآن، براى كسى كه از آن پيروى كند، راه‌نماست و براى آن كه خود را بِدان بيارايد، زيور است و براى كسى كه در پناه آن در آيد، نگه‌دارنده است و براى كسى كه بِدان چنگ زند، ريسمانى استوار است.

٧٦٨. امام على عليه السلام‌: قرآن، حق و روشنايى و راه‌نماست.

[١].« اعوَر» لقب حارث است و در اين جا، معناى لغوى آن( كور و نابينا) و مذمّت وى، مراد نيست.