١٣٧٥. امام باقر: على بن‌الحسين (زين العابدين) عليه السلام از پيامبر صلى الله عليه و آله ياد مى‌كرد و مى‌فرمود كه ايشان چون قرآن را به پايان مى‌برد، مى‌ايستاد و خدا را به ستايش‌هايى مى‌ستود و سپس مى‌فرمود: «ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است. ستايش، خدايى را كه آسمان‌ها و زمين را آفريد و تاريكى‌ها و روشنايى را پديد آورد، و با اين همه، كافران [غير او را] با پروردگار خود، برابر مى‌كنند. معبودى جز خداى يكتا نيست و آنان كه براى خدا برابر قرار مى‌دهند، دروغ مى‌گويند و سخت گم‌راه‌اند. معبودى جز خدا نيست و شريك آورندگان براى خدا، از عرب و مجوس و يهود و نصارا و صابئيان و آنان كه براى خدا فرزند يا زن يا همتا يا همسان يا مانند يا همنام يا هم‌تراز ادّعا مى‌كنند، همگى دروغ مى‌گويند؛ زيرا تو- اى پروردگار ما- بالاتر از آنى كه در آنچه آفريده‌اى، شريك بگيرى.

ستايش، خداى را كه نه زن دارد و نه فرزند، و نه در جهاندارى، شريك دارد و نه خوار بوده كه نياز به حمايت كننده داشته باشد، و او را به بزرگى، ياد كن. خدا بسى بزرگ‌تر [از اين چيزها] است. ستايش فراوان، خداى را، و هر بام و شام، خدا را به پاكى مى‌ستايم.

«ستايش، خدايى را كه اين كتاب [آسمانى‌] را بر بنده خود، فرو فرستاد و هيچ گونه كژى‌اى در آن ننهاد؛ [كتابى‌] راست و درست»» و آن را تا « [آنان‌] جز دروغ نمى‌گويند» مى‌خواند. [آن گاه مى‌فرمود:] « «ستايش، خدايى را كه آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمين است، از آنِ اوست و در آخرت [نيز] ستايش، از آنِ اوست، و هموست سنجيده‌كارِ آگاه. آنچه در زمين، فرو مى‌رود و آنچه از آن بر مى‌آيد و آنچه از آسمان، فرو مى‌شود و آنچه در آن، بالا مى‌رود، [همه را] مى‌داند و اوست مهربان آمرزنده» و «ستايش، خدايى را كه آفريننده آسمان‌ها و زمين است»» تا آخر دو آيه، و [مى‌فرمود:] « «بگو: «ستايش، براى خداست و درود بر آن بندگانش كه [آنان را] برگزيده است.

آيا خدا بهتر است، يا آنچه [با او] شريك مى‌گردانند؟» البتّه خدا بهتر و ماندگارتر و حكيم‌تر و كريم‌تر و بزرگ‌تر و باعظمت‌تر از آن است كه چيزى را شريك او قرار دهند و «ستايش، خداى راست؛ بلكه بيشترشان نمى‌دانند». راست فرمود خدا، و پيامبرانش [نيز سخن و پيام او را] رساندند و من بر شما گواهم.

بار خدايا! بر همه فرشتگان و فرستادگان، درود فرست، و بر بندگان باايمانت در