شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٥ - د - خواندن با اندوه

است». پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از هوش رفت.

١٣١٧. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: من در شگفتم كه وقتى قرآن مى‌خوانم، چگونه مويم سفيد نمى‌شود!

١٣١٨. الكافى- به نقل از على بن عيسى، در سندى كه آن را به پيامبر صلى الله عليه و آله رسانده است-:

خداوند- تبارك و تعالى- با موسى عليه السلام مناجات كرد و در مناجاتش به او فرمود: «...

اى موسى! تو بنده منى و من خداى تو هستم. حقير نادار را خوار مشمار، و به توانگر براى چيزى بى‌ارزش غبطه مخور، و هنگام ياد كردن از من، خاكسار باش، و در وقت تلاوت آن، به رحمتم اميد دار، و لذّتِ تورات را با آوازى دل‌نشين و اندوهناك، به من بشنوان. هنگام ياد كردن از من آرام باش، و مرا به ياد كسانى بياور كه به ياد من، آرام مى‌گيرند، و مرا بپرست و چيزى را شريكم مگردان، و خشنودى مرا بجوى».

د- خواندن با اندوه‌

١٣١٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: خوش‌صداترين قارى، كسى است كه قرآن را اندوهناك بخواند.

١٣٢٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌: قرآن با اندوه، نازل شده است. پس هر گاه آن را خوانديد، اندوهناك باشيد.

١٣٢١. الكافى- به نقل از جابر-: به امام باقر عليه السلام گفتم: مردمانى هستند كه هر گاه چيزى از قرآن را مى‌خوانند يا برايشان خوانده مى‌شود، از هوش مى‌روند، به طورى كه به نظر مى‌رسد اگر دست‌ها يا پاهايش قطع شوند، آن را احساس نمى‌كند.

ايشان فرمود: «سبحان اللَّه! اين، كار شيطان است. [خوانندگان قرآن،] به چنين‌