شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٩ - ك - تكبير گفتن در پايان هر سورهاى، از سوره ضحى تا آخر قرآن

عذابشان كنى، آنان بندگان تو اند و اگر بر ايشان ببخشايى، تو خود، توانا و حكيمى».

١٢٨٦. المحجّة البيضاء: روايت شده است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را خواند و بيست مرتبه تكرارش كرد و تكرار آن گويا براى اين بود كه در معانى آن، تدبّر كند.

١٢٨٧. فلاح السائل: روايت شده است كه آقايمان امام صادق عليه السلام در نمازش قرآن مى‌خواند كه از هوش رفت و چون به هوش آمد، سؤال شد: چه چيزى موجب شد كه به اين حال در آييد؟

امام عليه السلام پاسخى به اين مضمون داد: «آيات قرآن را پيوسته تكرار مى‌كردم تا به حالتى رسيدم كه گويى آن را شفاهاً از كسى كه آن را نازل كرده است، مى‌شنيدم».

ك- تكبير گفتن در پايان هر سوره‌اى، از سوره ضحى‌ تا آخر قرآن‌

١٢٨٨. المستدرك على الصحيحين‌- به نقل از عكرمة بن سليمان-: نزد اسماعيل بن عبد اللَّه بن قُسطَنطين، قرآن خواندم. چون به‌ «وَ الضُّحى‌» رسيدم، به من گفت: تكبير بگو. پس از هر سوره‌اى تا پايان قرآن، تكبير بگو.

عبد اللَّه بن كثير هم خبر داد كه وى نزد مجاهد، قرائت كرد و او نيز وى را به همين كار، سفارش كرد و مجاهد به او خبر داد كه ابن عبّاس، وى را به اين كار، امر نمود و ابن عبّاس به او خبر داد كه ابَىّ بن كعب، او را به اين كار، امر نمود و ابَىّ بن كعب به او خبر داد كه پيامبر صلى الله عليه و آله وى را به اين كار، امر نمود.[١]

[١]. همان طور كه ملاحظه مى‌شود، سند اين خبر ضعيف است. بنابر اين، عمل آن از باب تسامح در ادلّه سنن و يا رجاء مطلوبيت خواهد بود.