شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٥ - ح - قرائت با صداى خوش

١٢٧٧. امام على عليه السلام‌: قرآن را زيبا تلاوت كنيد؛ زيرا سودمندترين داستان‌ها [و سرگذشت‌ها] است، و از آن شفا بجوييد؛ زيرا شفاى سينه‌هاست.

١٢٧٨. الكافى- به نقل از ابو بصير-: به امام باقر عليه السلام گفتم: هر گاه قرآن مى‌خوانم و صدايم را به آن بلند مى‌كنم، شيطان به سراغم مى‌آيد و مى‌گويد: تو اين كار را جهت خودنمايى براى خانواده‌ات و مردم انجام مى‌دهى.

فرمود: «اى ابو محمّد! با آوازى ملايم‌تر بخوان، به طورى كه فقط خانواده‌ات بشنوند و صدايت را هنگام خواندن قرآن، در گلو بچرخان؛ زيرا خداوند عز و جل آواز خوش را كه در گلو چرخانده مى‌شود، دوست دارد».[١]

١٢٧٩. امام صادق عليه السلام‌: على بن الحسين (زين العابدين)- كه درودهاى خدا بر او باد- خوش‌صداترينِ مردم در خواندن قرآن بود، به طورى كه وقتى سقّاها از درِ خانه او مى‌گذشتند، مى‌ايستادند و به صداى قرآن خواندن وى گوش مى‌دادند. باقر عليه السلام نيز خوش‌صداترينِ مردم بود.

١٢٨٠. امام صادق عليه السلام‌: على بن الحسين (زين العابدين) عليه السلام خوش‌صداترينِ مردم در خواندن قرآن بود و آن را با صداى بلند مى‌خواند، به طورى كه اهل خانه آن را مى‌شنيدند.

باقر عليه السلام نيز خوش‌صداترينِ مردم در خواندن قرآن بود. شب‌ها كه برمى‌خاست و مى‌خواند، صدايش را به آن بلند مى‌كرد و سقّاها و ديگر ره‌گذران كه از كنار منزل وى مى‌گذشتند، مى‌ايستادند و به قرآن خواندن او گوش مى‌دادند.

١٢٨١. الاحتجاج: روايت شده است كه امام كاظم عليه السلام خوش‌صدا بود و قرآن را زيبا مى‌خواند.

روزى از روزها فرمود: «على بن الحسين (زين العابدين) عليه السلام وقتى قرآن مى‌خواند، گاه ره‌گذرى بر او مى‌گذشت و از صداى خوش او از هوش مى‌رفت. همانا امام اگر چيزى از اين را نمايان سازد، مردم آن را بر نمى‌تابند».

[١]. اين حديث، سندش كامل است و شايد تنها حديث معتبر در اين موضوع در نزد شيعه باشد. صاحب وسائل، آن را حمل بر تقيّه كرده؛ امّا به گمان قوى، اين نظر، درست نيست.